Een liefdesleven in dichtvorm

Rotterdam – Arie van Driel is geen onbekende in de wereld van kunt en cultuur in Lansingerland. Hij is lid van het organisatiecomité van de Cultuurweken van Lansingerland, draagt zorg voor de exposities in Bij Willemien en als woordkunstenaar is hij lid van de atelierroute De Kunsttoer. Op 2 oktober presenteert hij zijn nieuwe dichtbundel ‘Ik heb lief’, een poëtisch vervolg op de roman ‘Begrensd verlangen’.

Ik ontmoet een ietwat sombere Arie op de revalidatieafdeling van het Sint Franciscus Gasthuis. Door een val heeft hij een heup gebroken en moet daardoor afhaken bij de organisatie van en deelname aan meerdere exposities en festivals. “Het had een mooi kunstzinnig en poëtisch najaar moeten worden, maar mijn draaiboek met poëzievoordrachten, exposities én de bundelpresentatie kan de versnipperaar in. Ik had in België moeten zijn om een start te maken met een expositie in een monumentaal ziekenhuis in Oudenaarde. Een geweldige plek voor een tentoonstelling, maar helaas. Zo zijn er nog meer zaken die ik moet missen, dat doet zeer.”

Roman

De roman ‘Begrensd verlangen’ heeft Arie samen met vriendin Jessie Descheemaecker geschreven. In de roman vertellen zij, ieder vanuit eigen perspectief, openhartig over hun liefdesrelatie vol uitersten. Op de vraag wat de nieuwe dichtbundel aanvult op de roman is het antwoord: “De uitgever wilde een vervolg op het boek, maar wij dachten ‘waar moet het dan nog over gaan?’ Door andere projecten van Jessie was het ook tijd-technisch niet haalbaar. Ik zag een poëtisch vervolg wel zitten en ik heb fragmenten uit de hoofdstukken als vertrekpunt genomen voor de 37 gedichten in ‘Ik heb lief’. Volgens mij zijn er drie aspecten van liefhebben: verliefdheid, houden van en loslaten. Van iemand houden is nooit fout en iedereen heeft een verlangen naar bezielde verbinding. Ik geef mij in de gedichten hierover bloot en dat is vaak confronterend, maar zeker ook herkenbaar.”

Wat zijn de vooruitzichten voor je revalidatie?

“Ik zit hier nog tot eind september en dan moet ik langzaam maar zeker weer, al dan niet met hulpmiddelen, mobiel worden. Ik hoop De Verbeelding eind september in Pijnacker en De Kunsttoer in Lansingerland, begin oktober te kunnen meemaken. De presentatie op 2 oktober in Bij Willemien gaat zeker door. Als het moet in een rolstoel of met een rollator. En als ik dit drama dan eind oktober tijdens twee exposities in België mag afsluiten, is er toch weer een beetje de glimlach die ik nu even kwijt ben.”