Veertien inwoners verrast tijdens Lintjesregen

Lansingerland – De spanning is voelbaar in de raadzaal van het gemeentehuis. “Het gaat bijna beginnen”, klinkt het, vlak voordat iedereen wordt verzocht te gaan staan. Een warm applaus rolt door de zaal wanneer de gedecoreerden één voor één binnenkomen. Het is vrijdagochtend 24 april, de dag van de jaarlijkse Lintjesregen, een moment waar sommigen al maanden naar uitkijken, en anderen volledig onverwacht in belanden.

Door Amel Bali

Vanaf negen uur stroomt het gemeentehuis langzaam vol. Familieleden, vrienden en genodigden druppelen binnen, samen goed voor zo’n honderd aanwezigen. Jong en oud mengen zich in de foyer, waar koffie, thee en iets lekkers klaarstaan. Er wordt zachtjes gepraat, hier en daar gelachen, maar de spanning is duidelijk voelbaar. Want wie wordt er vandaag verrast? Rond kwart voor tien neemt iedereen plaats in de raadzaal. Burgemeester Rik van der Linden opent de ceremonie met een persoonlijke en warme toespraak. Hij benadrukt dat een lintje niet zomaar wordt toegekend. “Elke voordracht komt uit de samenleving zelf”, legt hij uit. “Het is een erkenning van mensen om u heen, voor uw inzet voor anderen.” Veertien inwoners worden deze ochtend onderscheiden voor hun jarenlange vrijwilligerswerk, stuk voor stuk mensen die volgens de burgemeester ‘het fundament van onze gemeenschap vormen’.

Bijzondere momenten

Dan begint het officiële gedeelte. Eén voor één worden de gedecoreerden naar voren geroepen. Ze nemen plaats op een bankje tegenover de burgemeester, vaak nog zichtbaar zoekend naar wat hen precies te wachten staat. Op een scherm wordt een persoonlijke videoboodschap afgespeeld, waarin hun inzet wordt belicht. Daarna volgt het moment suprême: het opspelden van het lintje, een bos bloemen en een foto. Wat opvalt: bijna niemand zag het aankomen.
Zo dacht René de Koster dat hij zijn rijbewijs moest vernieuwen. Marc van Buijtene was ervan overtuigd dat hij een klus ging doen en keek zichtbaar geëmotioneerd naar zijn videoboodschap. Martin Plomp verwachtte een lezing bij te wonen, terwijl Ank van der Jagt-Hijdra dacht dat ze een proefrit ging maken in een nieuwe auto. De glimlach van Willeke Geurtsen spreekt boekdelen: zij dacht aanwezig te zijn bij de onderscheiding van een vriendin, maar zat uiteindelijk zelf in het middelpunt.

Liveverbinding

Een bijzonder moment ontstaat wanneer blijkt dat twee stoelen leeg blijven. Het gaat om Barbera van der Hoeven en Jolanda Luijendijk, die samen op vakantie zijn. Via een liveverbinding worden zij alsnog betrokken bij de ceremonie. Op een groot scherm luisteren ze ademloos naar de woorden van de burgemeester. Er wordt gelachen, aan het eind volgt een emotioneel moment. Het lintje wordt symbolisch getoond, waarna er enthousiast wordt gezwaaid.

De grootste verrassing van de ochtend is voor Ruud Braak. Hij denkt aanwezig te zijn bij de onderscheiding van Leon Hoek, maar niets blijkt minder waar. Terwijl hij nietsvermoedend toekijkt, komt langzaam de waarheid naar boven. Familieleden blijken in het geheim aanwezig en wanneer zijn naam klinkt, is de verbazing compleet.
“Ik ben er helemaal ingetuimeld”, zegt Aad Ottink later, die zelf ook dacht betrokken te zijn bij de voordracht van anderen en nu zelf wordt onderscheiden.

Indrukwekkend

De verhalen van de gedecoreerden zijn indrukwekkend. Sommigen zetten zich al decennialang in voor sportverenigingen, anderen voor cultuur, zorg of maatschappelijke initiatieven. Vaak op meerdere fronten tegelijk.
Het leidt tot lange opsommingen in de toespraak van de burgemeester, die daarmee onbedoeld één ding duidelijk maakt: Lansingerland draait op vrijwilligers. “Zonder mensen zoals u, kunnen we niet”, benadrukt de burgemeester. “Uw inzet wordt gezien en gewaardeerd door de mensen om u heen, door de gemeente en zelfs door de koning.”

In heel Nederland ontvangen dit jaar meer dan 3.600 mensen een Koninklijke onderscheiding, waarvan veertien in Lansingerland. Na het officiële gedeelte verandert de sfeer merkbaar. De spanning maakt plaats voor opluchting en trots. In de foyer wordt geproost, gelachen en gefeliciteerd. De gedecoreerden poseren samen voor een groepsfoto, trots op hun lintje. Daarna volgt een informele afsluiting met een lichte lunch, zoetigheden en volop gelegenheid om herinneringen te delen. Iedereen heeft zijn eigen verhaal, zijn eigen motivatie. Maar samen laten deze veertien inwoners zien hoe belangrijk betrokkenheid is, zonder daar iets voor terug te verwachten.