Golf van gedichten: Blijf elkaar zien en horen

Bergschenhoek - Woorden in plaats van woede. Met een gezamenlijk gedicht reageren veertig (oud-)stadsdichters uit heel Nederland op de alsmaar toenemende onrust rond opvanglocaties voor vluchtelingen en asielzoekers. Het is hun menselijke tegengeluid tegen de verharde azc-protesten.

Drie van de aan de actie ‘Golf van gedichten tegen geweld’ deelnemende dichters komen uit Lansingerland: Woes Ploum (gemeentedichter 2022-2023), Lianne Keemink (2024-2025) en Michelle Jumelet (sinds januari stadspoëet). Net als tal van andere dichters vertaalde zij haar gevoelens binnen het thema in dichtregels. Het resultaat: het even indringende als aangrijpende gedicht ECHO.

Brug

Michelle Jumelet: “Vooropgesteld, ik vind het belangrijk om aan dit initiatief mee te doen. Wij als dichters hebben de oplossing voor het probleem echter niet. Ons wapen is de poëzie. Een brug, om mensen met elkaar te verbinden. Om het probleem van twee kanten te blijven bekijken. Dat is wat ik met mijn gedicht ECHO wil uitdragen. Blijf elkaar toch vooral zien en horen. Ga erover in gesprek met elkaar. Ik hoop dat wie het gedicht leest er dan ook rustiger van wordt. Reflecteren hoe zij er zelf naar kijken. Dat de acceptatiegrens wat ruimer wordt. Noem dat een moment van bezinning. ‘Ik dacht er zo over. Nu zie ik het allemaal wat genuanceerder’. Kunst en poëzie kunnen daaraan bijdragen. Desondanks blijft het een beladen onderwerp wat niet makkelijk is op te lossen.”

Golf van woorden is een initiatief van Maria Faraq. Zij nodige (voormalige) stads-, gemeente- en regiodichters uit om via poëzie de dialoog open te houden en woorden te kiezen boven verwijdering of verharding. Met hun gedichten vragen de poëten ook aandacht voor medemenselijkheid en het besef dat achter het verhitte debat mensen schuilgaan. Bewoners met zorgen en vluchtelingen op zoek naar veiligheid. Lees hieronder het gedicht ‘Echo’ van Michelle Jumelet.

ECHO

Dat stukje
ruimte,
op een plek
of in je hoofd,

zorgt voor adem,
zorgt voor rust.
Alsof de angst
een beetje dooft.

Vluchten is een oerdrang.
Jezelf verdedigen ook.
Maar staan die werkelijk
tegenover elkaar?

Vechten voor je leven,
of voor iets
wat in je leeft.

Samen breken we af
of bouwen we muren op.

Liggen buitenwereld
en binnenwereld
misschien dichter bij elkaar
dan we denken.

Niet als tegenpolen,
maar als echo’s.
Hoor mij. Hoor mij.
Zie mij. Zie mij.

Totdat we
in het water van de put
zien wie wij zelf
hadden kunnen zijn.

Michelle Jumelet