Diamanten paren schitteren op nieuw collectief huwelijksfeest

Bergschenhoek – Begin dit jaar stopte de gemeente Lansingerland met de huisbezoeken van de burgemeester aan echtparen die 60 jaar waren getrouwd. Daarmee sneuvelde automatisch één van de meest dierbare tradities van de drie dorpskernen. Jammer, maar ook weer logisch. Qua planning werd het agendatechnisch gezien namelijk steeds moeilijker om een plekje in het drukke dagprogramma van de burgemeester te vinden. De bezoeken aan echtparen die 65 jaar, 70 jaar of langer zijn getrouwd, blijven overigens overeind.

De gemeente vergeet de diamanten echtparen echter niet. Vrijdag 26 juni ontvingen burgemeester Rick van der Linden en de bijna ex-wethouders Leon Hoek en Simon Fortuyn op het gemeentehuis dertien echtparen die tussen 1 januari en 30 juni 60 jaar waren getrouwd. Het samenzijn in de trouwzaal waar koffie, gebak en ‘t advocaatje-met-slagroom naadloos in de in zes decennia huwelijk verpakte levensverhalen schoven, was in de eerste plaats bedoeld als een experiment. Al ver voor de fusie tussen de dorpskernen Bergschenhoek, Bleiswijk en Berkel en Rodenrijs bezocht de toen zittende burgemeester diamanten echtparen aan huis. Door de vergrijzing nam dat aantal echter steeds meer toe en werd daardoor de druk op de agenda van de burgemeester alsmaar groter. De komst van een nieuwe burgemeester, een half jaar geleden, bleek de ideale aanleiding om een en ander rond de huisbezoeken te evalueren. Met als uitkomst dat de burgemeester twee keer per jaar (om de zes maanden) echtparen die zestig jaar geleden trouwden, in zijn ‘huis’ uitnodigt voor een gezellig samenzijn. Over de vraag of de gemeente er na het experiment mee doorgaat, hoeft in elk geval niet te worden gedebatteerd.

Sigaret

Van der Linden: “Dit was een goede manier om samen elkaars trouwdag te vieren. Voor ons was dit ook een experiment. Wat mij betreft doen we dit over zes maanden weer.” Om met iedereen in gesprek te kunnen gaan, rouleerden burgemeester en wethouders van tafel naar tafel. Van der Linden: “Het was fijn om naar de bijzondere verhalen van de bruidsparen te luisteren.” Zoals dat van Aad en Marianne Gelens-De Rooij. Het echtpaar trouwde op 4 mei 1966 voor de wet en twee dagen later voor de kerk. “Doordat de oude Mathenesserbrug dicht was, konden we niet garanderen dat we na de plechtigheid op het stadhuis op tijd in de kerk konden zijn. Voor de zekerheid hebben we het maar in twee dagen gedaan. Al vieren we zelf het feest op 6 mei.” Het ‘bindmiddel’ tussen Jaap Ferken en Corrie Prins richting hun trouwdatum (26 april 1966) was een sigaret. Corrie: “Ik was een avondje uit. Dansen. Ik zag een jongen een sigaret opsteken. Roxy. Mijn merk. ‘Heb jij er ook eentje voor mij?’ vroeg ik. Die had hij. Niet veel later vroeg een van zijn vrienden mij ten dans. Jaap en ik hebben elkaar nooit meer losgelaten.”

Trouwakte

Van der Linden, wiens ouders trouwden in 1966, in een samenvatting van alles wat hem met enthousiasme en dankbaarheid voor de uitnodiging werd toevertrouwd: “Sommigen van hen wonen al zestig jaar in hetzelfde huis. Weer anderen bleven hun eerste werkgever tot aan hun pensionering trouw. Ik sprak een echtpaar dat om de vier jaar verhuisde. Tot het hier kwam wonen, inmiddels alweer negen jaar geleden. Voor veel gasten waren de zestig jaar samen snel voorbijgegaan. Dan is zo’n bijeenkomst als deze bij uitstek geschikt om juist daarbij stil te staan.” Na afloop kwam de herinnering aan het traditionele huisbezoek toch nog een beetje bovendrijven: zoals dat gebruikelijk was kregen alle echtparen hun trouwakte ingelijst mee naar huis. Bij een aantal van hen riep dat zichtbare emoties op.

Code rood

Vooraf was er nog wel de indringende vraag geweest of de bijeenkomst door de heersende hittegolf feitelijk wel kon doorgaan. Code rood betekende immers ‘beter binnenblijven’; een advies dat gezien de leeftijd zeker gold voor de doelgroep. Vanaf dinsdag 23 juni werden op het gemeentehuis de weersvoorspellingen nauwgezet gevolgd. Medewerkers van de EHBO werden geregeld voor het geval dat. Tijdens het collectieve huwelijksfeest was het water in hun emmer ijskoud, maar bleef onaangeroerd. Op donderdagavond 25 juni, aan de vooravond van het feestelijke samenzijn, werden alle echtparen persoonlijk gebeld. Tijdens dat contact werd uitgelegd dat er een kans was dat de bijeenkomst op het laatste moment toch nog kon worden afgeblazen, dat ze daar rekening mee moesten houden. Na dertien telefoontjes begrepen alle zesentwintig gasten de boodschap, al liet niemand zich het enthousiasme ontnemen. Zo ook Anton en Marijke de Korte niet. “Wanneer de gemeente het onverantwoord vond om dit door te laten gaan, dan hadden wij daar begrip voor gehad. Dat dit inderdaad zou kunnen gebeuren, daar dachten we niet aan. Zoals we ook zelf geen moment hebben overwogen om beter niet te gaan. We zijn immers nog gezond.” Aldus Anton. Hij gaf op 7 januari 1966 in Den Haag het ja-woord aan Marieke, de vriendin van zijn zus. Marieke: “Als ik bij mijn vriendin over de vloer kwam, was hij er meestal ook. Tussen ons begon het eigenlijk op de schaatsbaan. We schaatsten vaak samen.” Hun voormalige stadgenoten Hans en Hennie de Wit-De Jager hadden er zelfs geen moment rekening mee gehouden. “Eerlijk gezegd hebben we er zelfs niet eens aan gedacht,” aldus Hans. Hij leerde Hennie kennen in het clubhuis waar ze beide vrijwilligers waren. 27 juni 1966 trouwden ze. 55 Jaar geleden verruilden ze Den Haag voor Berkel en Rodenrijs.