Echtpaar Taffijn zeventig jaar getrouwd

Bergschenhoek - Het ultieme geheim achter een zeventig jaar standhoudend huwelijk is er niet. Het is eerder een kwestie van discipline in onder meer onvoorwaardelijke liefde, vertrouwen en het elkaar vrij laten in de dingen die je leuk vindt om te doen. 

Het echtpaar Willem (93) en Ida Taffijn-Dasbach (90) heeft daar in elk geval baat bij gehad. Op maandag 26 januari bezocht burgemeester Rik van der Linden het echtpaar. Het was zijn eerste felicitatiebezoek sinds zijn aantreden op 18 december vorig jaar. Ida: “Het is bijzonder dat wij na al die jaren nog samen zijn. Voor ons gevoel ging dat eigenlijk vanzelf. Als het even tegenzat gooiden wij ook niet meteen het boeltje erbij neer. Dat zit niet in ons. Zo zijn wij thuis ook niet opgevoed.” Zonder dat ze dat zelf wisten, woonden Willem en Ida bij elkaar om de hoek in Rotterdam. Dat ontdekten ze pas tijdens de dansles in Schiedam. In 1956 trouwden ze. Omdat dat moest. Willem, toen 22 jaar en marineman: “Dat kwam doordat de voorbehoedsmiddelen toen nog moesten worden uitgevonden.” Na Rob volgden Jacqueline en Erik. Het echtpaar heeft een kleindochter, Kim. 52 jaar geleden kwam het echtpaar niet geheel toevallig in Bergschenhoek terecht. Willem werkte tussen 1948 en 1988 bij het telefoondistrict van eerst de PTD en later de PTT. Als chef montage (afdeling telefooncentrales plaatsen) kwam hij op een dag in Bergschenhoek. Een van zijn collega’s liet weten dat het een ´aardig dorp was om er te wonen´. Willem knoopte dat in zijn oren. Toen de kans daar was ging hij er met succes achteraan. De Berken was hun eerste adres. Willem kwam door zijn vader bij de PTD (Post Telefoon Dienst) terecht. Die wilde dat zijn zoon (15) een opleiding volgde. Willem: “Bij de PDT vroegen ze jonge mensen om na de oorlog de stad weer op poten te krijgen.” Na veertig werkzame jaren mocht hij met de VUT. Aan WOII hield hij overigens een trauma over. Hij was zeven jaar toen de Duitsers Rotterdam bombardeerden en het gezin Taffijn moest vluchten. Over zijn oorlogservaringen schreef hij een verhaal. Dat leverde hem de eerste prijs op van een door de bibliotheek uitgeschreven verhalenwedstrijd. Willem: “Ons gezin moest vluchten. Dat maakte veel indruk op me. Zo veel zelfs, dat ik dat mijn leven lang meedraag.” Toch levert de oorlogstijd nog een glimlach bij hem op: ”We voetbalden op de begraafplaats bij de Laurenskerk. De grafstenen waren onze doelpalen.” 

Willem bleek een talentvolle voetballer. Willem: “Ik speelde bij RFC. In 1958 deed het betaald voetbal zijn intrede in Nederland. Velox uit Utrecht maakte die overstap. Ik mocht twee keer een halve proefwedstrijd komen spelen. Kreeg ik twee keer 25 gulden voor. Van dat geld genieten we trouwens nog steeds.” Willem speelde nooit betaald voetbal. Ida werkte eerst bij een drogisterij en daarna bij een groothandel. Ida: “Daarnaast was ik volop bezig met het huishouden, ons gezin en de kinderen. Willem en ik hebben altijd achter onze drie kinderen gestaan. Zonder uitzondering.”