Welverdiend pensioen na 41 jaar buschauffeur zijn

Bleiswijk - Ooit werkzaam in de verkoop en daarnaast zelfstandig fotograaf, koos Herman van Mechelen er in 1983 voor om buschauffeur te worden. Dat heeft hij 41 jaar met veel plezier gedaan tot aan zijn pensioen. In deze periode is er veel veranderd, zowel op het gebied van contact als op het gebied van innovaties en digitalisering.

Door John Hofman

In het jaar 1983 stapte hij voor het eerst op de bus van toen Westnederland. “Door aanbestedingen werd het ZWN, Connexxion, Q-Buzz en als laatste RET. Vergeleken met toen is er nu een enorme digitaliseringsslag gekomen”, aldus Herman. “Vroeger moest je alle 33 buslijnen, zonenummers e.d. uit je hoofd leren. Nu heb je een computer voor je neus die aangeeft waar je naar toe moet rijden en wat je vertraging is. Het rooster wanneer je moet rijden en andere informatie kun je allemaal zien op je telefoon. Vroeger draaide je een kaartje uit en later werd dat de strippenkaart. Nu checken de passagiers zelf in met betaalpas of telefoon. Heb je nog agressie meegemaakt in al die jaren? “Nee, dat kan ik niet zeggen. Ik heb daar persoonlijk niet veel van gemerkt. Sommige passagiers zijn wat brutaler geworden, maar persoonlijk ben ik nooit echt bedreigd. Het is maar net hoe je de mensen zelf tegemoet treedt, ik heb dat altijd zelf op kunnen lossen.”

Elektrische bussen

De collegialiteit is wel anders dan in de beginperiode. Het kwam toen voor dat je een late dienst had gedraaid en dat je met die collega’s nog ergens een broodje ging eten of dat ze op de zaak bleven klaverjassen. Tegenwoordig kunnen chauffeurs zich op hun telefoon aanmelden en blijven ze in hun auto zitten tot het tijd is.” Herman heeft op alle routes gereden, van Rotterdam tot Utrecht, maar ook wel een keer voor de gein in Friesland. Het was constant wisselen met collega’s. De laatste jaren was hij als mentor aan het werk: “Ik heb inmiddels wel een paar honderd chauffeurs opgeleid.” Uiteraard heeft hij vroeger op bussen gereden waarbij je nog moest schakelen. Rijden over ‘kinderhoofdjes’ zonder luchtvering was niet echt comfortabel. Nu is het bijna allemaal asfalt. Herman: “De RET is nu ook over gegaan op elektrische bussen. Ik ben één van de eerste chauffeurs geweest die er mee is gaan rijden. Als mentor was ik nauw betrokken bij het opleiden van chauffeurs op deze nieuwe bussen. Dat was een erg leuke tijd. Tevens mocht ik diverse keren naar de fabriek om testen te doen met technische collega’s. In Lansingerland rijden er nu nog Hybride bussen, deze rijden wel elektrisch maar de stroom daarvoor wordt opgewekt door een diesel aggregaat wat zich in de bus bevindt. Vóór 2030 zullen ook in Lansingerland uitsluitend elektrische bussen gaan rijden. Wel leuk om te weten is dat een accu van een volledig elektrische bus bijna net zo zwaar is als van drie personenauto’s.” Bij de RET heb ik het altijd erg naar m’n zin gehad. Als bepaalde processen niet naar wens verliepen, kreeg ik altijd een kans om dat met betreffende afdelingen te bespreken en serieus te zoeken naar een oplossing. Dit maakte het werk ook veel leuker omdat je bij veel meer zaken betrokken raakte en je gevraagd werd om in bepaalde ontwikkelingen mee te denken.

Cameraman

Al enige tijd is Herman vrijwilliger bij de lokale omroep RTV Lansingerland, waar hij achter de camera staat. De wens om dit mooie werk te gaan doen, komt voort uit de periode dat hij zelfstandig fotograaf was en onder meer bruidsreportages maakte. “Fotograferen en filmen is en blijft mijn hobby. Ik zag destijds in de Heraut een advertentie staan waarin ze een cameraman vroegen en ik ben toen gelijk aangenomen. Daar ga ik gewoon mee door, want ik vind het erg leuk om te doen. Stil zitten is er dus niet bij!”