Bart Bos

De Dorpsgenoot van deze week komt het uit superkleine dorpje Kruisweg, een gehuchtje met ongeveer zestig huizen dat ooit ontstaan is bij het kruispunt waar de oude wegen naar Den Haag, Gouda, Rotterdam en Alphen a/d Rijn elkaar kruisten.

Die Dorpsgenoot is Bart Bos die met zijn vrouw Andrea en hun drie kinderen meer dan veertig jaar ‘op de Kruisweg’ heeft gewoond. Ze hadden daar heel lang hun bedrijf Ideko dat thuis was in binnenhuisarchitectuur en tentoonstellingsbouw in binnen- en buitenland. Bart Bos komt uit een kunstzinnige familie. Zijn vader was polychromeur. Dat is iemand die onder meer veelkleurige kerkbeelden beschildert. Bart was de achtste van tien kinderen in een groot katholiek Haags gezin. Hij had vijf broers en vier zussen. Ook de meeste broers waren heel kunstzinnig en creatief. Zijn broer Loek Bos is beeldhouwer en heeft onder meer het standbeeld van ADO-voetballer Aad Mansveld gemaakt en dat van Toon Hermans in Sittard. Bart is ook heel creatief en kunstzinnig en dat zijn ook zijn twee tweelingzonen, Justin en Sander, die geweldig kunnen tekenen en ontwerpen maar daar tot spijt van pa Bart te weinig mee hebben gedaan. De tweelingzoons zijn vijftig en hebben een halve eeuw lang al de grootste lol met elkaar. Eigenlijk zou iedereen als tweeling geboren moet worden. Dan heb je namelijk meteen een maatje, zegt moeder Andrea die net als echtgenoot Bart geboren en getogen is in Den Haag. Naast een tweeling hebben Andrea en Bart dochter Angelique van 43.

Andrea kwam van de Rijswijkseweg en Bart uit de Weimarstraat. Andrea was bevriend met een zus van Bart en bij een feestje hebben ze elkaar leren kennen. Zij was 17 en hij 19. Intussen zijn ze 54 jaar getrouwd. Andrea is nu 74 en Bart is 76. We spreken het echtpaar thuis aan de Beukenlaan in Bleiswijk waar ze sinds de zomer van 2020 wonen. Ze hadden eindelijk hun grote complex aan de Achterlaan kunnen verkopen: een school, een werkplaats en een woonhuis. De laatste jaren hadden ze er een B&B maar door corona viel dat in 2020 stil. Ze zijn daarom blij dat ze de boel konden verkopen. Het ontruimen van de grote gebouwen op de Kruisweg was een enorme klus. Ze zijn meerdere keren naar ‘de stort’ geweest en hebben heel wat spullen kunnen verkopen via garageverkoop en er is nog het nodige naar tweedehandswinkels gegaan. “Het was een drama die verhuizing”, zegt Bart opgelucht op de ronde bank in de gezellige woonkamer aan de Beukenlaan. Ze hebben het pand flink verbouwd. Zoals het nu is, is het helemaal naar hun zin. Aan de ronde banken kun je zien dat Bart een verleden heeft als binnenhuisarchitect. “Rechte banken vind ik vreselijk. Je zit voortdurend je nek te verrekken. Met ronde banken heb je meteen veel meer contact en gezelligheid”, aldus de man die gedurende zijn leven bij talloze particulieren de inrichting van de woning heeft begeleid. “De mensen maken hun eigen keuzes op basis van hun smaak. Wat je doet, is ze begeleiden bij het proces om de beste keuzes te maken. Ik ging altijd naar de mensen toe – vaak in de avonduren – en als er dan een wijntje werd ingeschonken, dan kwam de creativiteit vanzelf tot stand. Heel vaak had ik snel een klik met mensen. We hebben ook heel veel tentoonstellingsbouw gedaan maar mijn hart lag toch wel bij de binnenhuisarchitectuur.”

Als ik het zo hoor, was het wel een hectisch leven met het bedrijf!
Dat was het zeker. In de toptijd hadden we vijftien mensen in dienst maar als er grote tentoonstellingen in binnen- en buitenland ingericht moesten worden, dan kon dat oplopen tot zeventig mensen. Dag en nacht waren we aan het werk en daar kwam natuurlijk ook wel de nodige stress bij. Jammer genoeg liep het op een bepaald moment fout en hebben we de zaak moeten verkopen.

Hoe kwamen jullie eigenlijk in Kruisweg terecht als Hagenaars?
We hebben eerst tien jaar in Hazerswoude Dorp gewoond en daarna dus meer dan veertig jaar op de Kruisweg, zoals dat wordt gezegd in het dorpje zelf. Beide keren was onze zwager Aad, die een stucadoorsbedrijf had, daar min of meer verantwoordelijk voor. We gingen in Hazerswoude wonen toen hij naar de Kruisweg ging. We namen zijn spul op de Kruisweg over, toen hij met zijn vrouw – een zus van Andrea – naar noordoost Groningen verhuisde. Aad had een advertentie gelezen in De Telegraaf dat in Westerlee voor niet te veel een boerderij en een groot stuk grond te koop was. Ongezien kocht hij het en daarna heeft hij daar de hele boel naar zijn zin verbouwd.

Wat is de Kruisweg voor een dorpje?
Een dorpje waar iedereen elkaar kent en waar de mensen altijd voor elkaar klaar staan. Het is ook een heel gezellig dorp met een café-restaurant erbij waar wij pal bij woonden. Er wordt in Kruisweg ook altijd van alles georganiseerd. Van bingo tot boegstrietlopen. We deden overal aan mee en hebben prachtige jaren gehad daar. Het werd allemaal te groot en te duur, anders waren we er niet zo snel weggegaan. Zeker als je wat ouder bent, wil je toch graag dat het allemaal wat overzichtelijker wordt. Hier in de Beukenlaan zitten we prachtig. We hebben huis en tuin flink aangepakt en zoals het nu is, is het helemaal naar onze zin.

Die schilderijen aan de muur, zijn die allemaal van Bart Bos?
De meeste wel. Ik heb altijd veel getekend en geschilderd. Vanaf mijn jongste jaren al. Mijn vader heeft het ons meegegeven, het talent en de interesse. Op de Kruisweg heb ik tot corona kwam ook teken- en schildercursussen gegeven. We hadden daar een schitterende ruimte voor. Nu we in Bleiswijk wonen, wil ik dat graag weer gaan oppakken. Niet meer thuis maar bijvoorbeeld in de bibliotheek.

Dat schilderij daar, is dat een zelfportret?
Zeker. Ik zit daar heel rustig op een mooi plein in Rotterdam even op een bankje in afwachting van een bezoek aan een reclamebureau waar we veel mee werkten. Een collega heeft een foto gemaakt en met behulp van die foto heb ik later dit schilderij gemaakt. Ik werk met olieverf en aquarel en ben ook wel thuis in driedimensionaal werk, met reliëf bijvoorbeeld. Tekenen en schilderen blijft een geweldige hobby.

Kan iedereen het leren?
De een heeft meer talent dan de ander, maar iedereen kan op een bepaald niveau leren tekenen en schilderen. Ik begin meestal vrij grof en laat ze met houtskool een schets maken. Van daaruit breid ik het uit en ga ik verfijnen. Als iemand echt talent heeft, zie ik dat bijna meteen, maar wat ik zei: iedereen kan het tot een bepaalde hoogte leren. Het is gewoon ontzettend leuk om te doen en veel mensen worden er heerlijk rustig van. Ze gaan er helemaal in op en vergeten even helemaal hun dagelijkse zorgen.

Hoe heeft u het zelf geleerd?
Ik heb veel van mijn vader geleerd maar ben zelf ook naar de Kunstacademie gegaan, in de avonduren. Daar heb ik veel geleerd.

Jullie hebben altijd een druk bedrijf gehad en daarna dus die B&B’s. Dat was ook heel veel werk. En nu? Vervelen jullie je nog niet?
Zeker niet. Er is nog altijd genoeg te doen. We zitten nu in een stadium dat we mogen werken en dingen ondernemen maar dat het niet allemaal meer moet.

Voelen jullie je nog beperkt door corona?
We zijn er niet benauwd of bang voor maar net als iedereen worden we er wel door beperkt. We zouden graag nog eens een cruisje doen hier of daar maar dat kan nog even niet. Al met al vermaken we ons wel. Op verantwoorde wijze komen de kinderen en de kleinkinderen nog wel regelmatig op visite. We hebben zes kleinkinderen in de leeftijd van zeven tot veertien jaar. Echt ontzettend leuke en ook slimme kinderen met allemaal hun eigen karakter.

Hebben jullie nog plannen voor de toekomst?
Niet specifiek. We hopen hier nog flink wat mooie gezellige en gezonde jaren te hebben met elkaar en als het even mee zit gaan we binnenkort weer wat meer leuke dingen doen. Dat komt vanzelf wel weer een keer!