Paul Lieverse moet stoppen met raadswerk

Lansingerland – Na acht jaar in de gemeenteraad van Lansingerland neemt Paul Lieverse (ChristenUnie) afscheid. Niet uit eigen keuze, maar omdat de kiezer anders heeft beslist. “Het is afscheid met een traan”, zegt hij eerlijk. “Ik zag het wel aankomen, maar ik had sterk gehoopt om door te kunnen gaan.”

Paul kijkt terug op een periode waarin hij zich vastbeet in dossiers die er voor hem écht toe doen. Vooral binnen het sociaal domein maakte hij naam: jeugdzorg, schuldhulpverlening en huiselijk geweld hadden zijn volle aandacht. “Dat zijn onderwerpen waar het echt om mensen gaat”, vertelt hij. “Dan wil je begrijpen wat er speelt, niet alleen op papier maar ook in de praktijk.” Zijn betrokkenheid komt niet uit de lucht vallen. Voor zijn politieke loopbaan werkte Paul tientallen jaren als arts, onder meer in het Daniel den Hoed in Rotterdam. Daar hield hij zich bezig met anesthesie, pijnbestrijding en palliatieve zorg. “Je bent gewend om dicht bij mensen te staan, juist in kwetsbare situaties”, zegt hij. “Die houding neem je mee de politiek in.”

‘Dossiervreter’

In de raad stond hij bekend als iemand die zich grondig voorbereidde. Niet voor niets werd hij bij zijn afscheid een ‘dossiervreter’ genoemd. Zelf relativeert hij dat met een glimlach: “Ik vond het gewoon nodig om me goed in te lezen. Niet alleen de stukken van de gemeente, maar ook wat er daarachter speelt.” Juist dat doorgronden van complexe dossiers gaf hem voldoening. Tegelijkertijd is het ook wat het afscheid wrang maakt. “Er liggen nog onderwerpen waar ik graag verder in had willen duiken”, zegt hij. Hij noemt onder meer de organisatie van de jeugdzorg en de samenwerking binnen regionale verbanden. “Dat zijn grote vraagstukken. Daar moet je tijd en energie in steken om echt verschil te maken.”

Voldoening

Ondanks die ambitie kijkt Paul met voldoening terug. Hij heeft geen spijt van keuzes die hij maakte. “Ik heb me gericht op onderwerpen waar ik iets kon betekenen. Dat zou ik opnieuw zo doen.” Wat hij gaat missen? “Het gevoel dat je invloed hebt”, zegt hij zonder aarzeling. “Dat je in de raad daadwerkelijk iets kunt veranderen, dat je plannen kunt bijsturen en dat er naar je geluisterd wordt.” Toch verdwijnt hij niet helemaal uit beeld. Zijn betrokkenheid bij de samenleving blijft. “Die onderwerpen laten me niet los”, zegt hij. “Ik kijk zeker naar andere manieren waarop ik iets kan betekenen.” 

Als hij één wens mag meegeven aan de nieuwe raad, is het een persoonlijke: “Houd je hart zacht. Laat je raken, maar blijf zorgvuldig. Juist in de politiek is dat belangrijk.” En zelf? Hoe hoopt hij herinnerd te worden? “Als een integer mens”, antwoordt hij volmondig.