Gwenaëlle Boyaval (VOLT): “Politiek begint bij luisteren”

Lansingerland – Gwenaëlle Boyaval praat bedachtzaam, maar niet voorzichtig. Ze luistert aandachtig, stelt vragen en weegt haar woorden, zonder ze te omzeilen. In alles wat ze zegt, klinkt dezelfde overtuiging door: politiek begint voor haar niet bij posities of titels, maar bij mensen. Bij de vraag wie wordt gehoord en wie structureel buiten beeld blijft. Het is een drijfveer die haar al vroeg bezighield en die als een rode draad door haar leven loopt.

Gwenaëlle groeit op in een gezin waarin discussies aan de keukentafel normaal zijn. Haar moeder stimuleert haar nadrukkelijk om een eigen mening te vormen en die ook te onderbouwen. Niet napraten, maar zelf nadenken. “We waren het lang niet altijd eens,” vertelt ze, “maar dat was nooit een probleem. Juist niet. Ik moest leren argumenteren.” Het is een opvoeding die haar leert dat meningsverschillen geen bedreiging zijn, maar een uitnodiging tot gesprek. Die open houding ontwikkelt zich al vroeg. Gwenaëlle is als kind gevoelig voor onrecht en raakt diep geraakt door verhalen over oorlog, uitsluiting en machtsmisbruik. Beelden uit de Tweede Wereldoorlog en andere conflicten maken haar niet onverschillig, maar roepen vragen op. Hoe kan dit gebeuren? En waarom grijpen mensen niet in? Het zijn vragen die haar nieuwsgierigheid naar politiek en maatschappij aanwakkeren, nog voordat ze zelf beseft dat ze daar ooit actief in zal worden. Haar achtergrond speelt daarin een belangrijke rol. Gwenaëlle is geboren in Frankrijk, heeft Bretonse roots en groeit op tussen verschillende culturen en talen. Ze woont inmiddels in Lansingerland, maar voelt zich nadrukkelijk ook Europeaan. Die Europese identiteit zit diep. Voor haar is het vanzelfsprekend dat grenzen niet het einde vormen van samenwerking of solidariteit. “Juist door samen te werken en van elkaar te leren, voorkom je dat oude fouten zich herhalen,” zegt ze. Dat idee vormt later ook een belangrijke reden om zich aan te sluiten bij Volt, een partij die Europees denken koppelt aan lokaal handelen. 

Toch is haar weg naar de lokale politiek allesbehalve rechtlijnig. Gwenaëlle is geen klassieke carrièrepoliticus. Ze twijfelt, weegt af en stelt zichzelf voortdurend vragen. Twijfel ziet ze niet als zwakte, maar als kracht. Het betekent dat je bereid bent nieuwe informatie toe te laten en je standpunt te heroverwegen. “Wat maakt het dat ik altijd gelijk zou hebben?” vraagt ze zich hardop af. Die houding maakt haar misschien minder fel in het debat, maar des te sterker in samenwerking. Wat Gwenaëlle typeert, is haar vermogen om te luisteren. Ze staat open voor andere perspectieven en neemt die serieus, ook wanneer ze haar eigen ideeën uitdagen. Dat maakt haar benaderbaar. In gesprekken zoekt ze niet naar snelle conclusies, maar naar nuance. Juist daar, gelooft ze, ontstaan duurzame oplossingen, zeker op lokaal niveau, waar politiek direct raakt aan het dagelijks leven van inwoners. Die houding komt voort uit een diepe motivatie die haar al jaren drijft. Gwenaëlle wil opkomen voor mensen die niet vanzelfsprekend voor zichzelf kunnen opkomen. Voor wie te vaak over het hoofd wordt gezien. “Ik zie in mijn omgeving veel dingen die niet goed gaan,” zegt ze. “Dat raakt me en maakt me boos en strijdbaar.” Die strijdbaarheid gaat bij Gwenaëlle hand in hand met een liberaal gedachtegoed en een sterk geloof in individuele verantwoordelijkheid. Tegelijkertijd benadrukt ze dat verantwoordelijkheid alleen kan bestaan als iedereen daadwerkelijk dezelfde kansen krijgt. “Iedereen moet de middelen en mogelijkheden hebben om zijn of haar potentieel te benutten,” zegt ze. “Pas dan kunnen we spreken van een succesvolle samenleving.” In Lansingerland voelt Gwenaëlle zich inmiddels thuis. Ze waardeert de gemoedelijkheid, het persoonlijke contact en de bereidheid om met elkaar in gesprek te blijven, ook als meningen verschillen. Wie Gwenaëlle ontmoet, ziet geen afstandelijke lijsttrekker, maar een duidelijk betrokken én nieuwsgierige mens. Iemand die durft te staan voor haar overtuigingen, maar net zo goed bereid is die opnieuw tegen het licht te houden. Misschien is dat wel precies wat haar drijft: de overtuiging dat politiek begint bij menselijkheid.