Lezers schrijven

Mededeling van de redactie

Omdat het aantal ingezonden brieven deze week erg groot was, konden deze niet in z’n geheel worden gepubliceerd in de papieren versie van De Heraut (editie 8 mei 2025).

U treft de volledige brieven onderstaand aan.

Huisvesting (2)

In de Heraut van 30 april las ik een ingezonden brief van W.J. Mossel. Briefschrijver/-ster benoemt dat er prioriteit moet worden gegeven aan het huisvesten van eigen bewoners en jongeren. Hier kan ik zeker mee instemmen. Hier ligt een taak voor de gemeente. Hij/zij refereert hierbij aan bouwprojecten in de Gouden Buurten en ‘De Rodenburgt’, waar dit niet het geval is.
Graag wil ik hierbij verwijzen naar een redactioneel stukje in dezelfde Heraut op pagina 10. Ik voeg eraan toe dat bouwproject ‘De Rodenburgt’ een project is dat is ontwikkeld door een particulier en niet door de gemeente. Zoals vermeld in het stukje op pagina 10, is er een periode van 7 jaar vooraf gegaan aan de ontwikkeling van dit project. Het is een project op een bouwperceel van slechts ruim 700 m2. Wij hebben destijds met een plaatselijke architect diverse voorstellen gemaakt om voor starters op deze locatie woningen te realiseren van 60 m2 of minder. Om rendabel de 700 m2 te exploiteren was het nodig om 3 of liefst 4 hoog te bouwen. Plannen om dit te realiseren werden niet goedgekeurd.
Vervolgens is getracht om in samenwerking met de stedenbouwkundige van de gemeente andere plannen te creëren. Deze waren echter financieel niet haalbaar. Ook de welstandscommissie kon zich niet dusdanig soepel opstellen om dit voor elkaar te krijgen. Hier liepen we ook vast. Toen is gekeken naar toch wat grotere appartementen van rond de 100 m2, maar vanwege de parkeernorm was het niet mogelijk om voldoende appartementen te realiseren om de exploitatie rond te krijgen.
Vervolgens is contact gezocht met een plaatselijke aannemer die na veel overleg met de architect en de gemeente tot de conclusie kwam dat renovatie van het huidige pand eigenlijk de enige oplossing was. Dan sta je als particuliere ontwikkelaar met lege handen en heel veel centen armer.
Uiteindelijk heb ik contact gezocht met de wethouder die te kennen gaf dat het niet wenselijk zou zijn als het huidige pand zou blijven staan. Uitgaande van haar medewerking is er vervolgens contact gezocht met een architect uit Heeswijk-Dinther en een aannemer uit Oegstgeest om gezamenlijk tot een financieel haalbaar project te komen én goedkeuring zou kunnen krijgen van de gemeente.
Vanwege de parkeernorm was het niet mogelijk om meer appartementen te bouwen op twee woonlagen. Ook vanwege het karakter van “het Lint”, waaraan ‘De Rodenburgt’ is gesitueerd, werd een extra woonlaag niet toegestaan.
Vanuit de particuliere ontwikkelaar was er zeker de wens en de inspanning om aan de behoefte van de bevolking tegemoet te komen. Helaas was dit door bovengenoemde oorzaken en omstandigheden niet mogelijk. We hopen uiteraard dat de gemeente zich in de toekomst nog meer bewust wordt van de noodzaak om huisvesting voor starters mogelijk te maken en regels voor het verstrekken van bouwvergunningen voor starterswoningen zal versoepelen om mogelijkheden daarvoor te creëren.

Bouwplan ‘De Rodenburgt’

Actie tegen AZC

Gisteren vond ik na thuiskomst de actie-flyer om te demonstreren tegen de mogelijke komst van een AZC. Daarover heel kort:
Het is in mijn ogen een schandalige en laffe actie.
Want: niemand heeft zijn naam eronder durven zetten.
Bovendien: beseft u wel dat we hier nu juist 80 jaar vrijheid vieren en in een welvaart leven (jazeker, niet ieder evenveel) die ongekend is in de wereldgeschiedenis? En die danken wij ook aan de hulp van de geallieerden van na 1945.
Ik besef dat zo’n centrum voor niemand de hemel op aarde is. Misschien zijn er betere ideeën om medemenselijkheid te betrachten. Richt u zich daar op. Wees creatief en bedenk andere mogelijkheden.

Diny Pijpers

Asielopvang in Lansingerland

Wanneer niet hier, waar dan wel?
Het bieden van opvangplekken aan een kleine 400 asielzoekers op een bewoner aantal van zo’n 65.000 in Lansingerland, is een draagbare opgave. Het is begrijpelijk, dat wanneer je geconfronteerd wordt met plannen van opvang van 150 tot 200 asielzoekers in de buurt van je woning, je je dan afvraagt wie er komen wonen en of dit ook overlast met zich meebrengt. In zijn algemeenheid is dit in de praktijk niet het geval. Wie er wel binnen mag komen en wie weer weg moet, is een taak van de nationale overheid. En niet van een gemeente.
Wat als Lansingerland ervoor kiest helemaal geen asielzoekers op te vangen? Waar moeten deze mensen dan terecht. In een grote opvanglocatie bij een kleine gemeente in het noorden of oosten van het land? Met een kleine 2000 mensen op een cruiseboot? Of buiten in het gras bij Ter Apel.
We leven in een tijd waar dreiging van oorlog in de lucht hangt. Laten we hopen dat het bij deze dreiging blijft en dat het nooit zo ver komt.
Mocht het wel zover komen, en we moeten vluchten voor onze veiligheid naar een ver land, dan hoop ik daar een plek te vinden waar ik kan wonen en bewoners die me wel gezind zijn.

Paul Bos
Inwoner Lansingerland

Schrijnend

Op 30 april De Heraut opengevouwen. Het boekje 80 jaar vrijheid valt eruit, tegelijk ook het pamflet tegen de komst van nieuwe AZC’s. Wat een absurd, schrijnend contrast.
Natuurlijk, met vijf kinderen voelt ook ons gezin de situatie van de moeilijk vindbare of veelal absurd dure woonruimte. De oorzaak daarvan ligt veel genuanceerder dan alleen bij vluchtelingen en zijn wij allemaal een beetje debet aan, daar moet wat aan gebeuren. Natuurlijk, aan relschoppende en/of profiterende economische vluchtelingen uit veilige landen heb je helemaal niets. Daar moet wat aan worden gedaan.
Maar om nu alles over één kam te scheren, dat gaat er bij mij niet in. Vluchtelingen uit oorlogsgebieden moet je helpen, daar zijn wij mens voor. Daar moet wat aan gebeuren. Niet alleen door de politiek op het wereldtoneel maar ook in het klein. In steden en dorpen.
Want even verder denkend, wat verwacht jij van anderen als op een dag ons welvarende en economisch belangrijke gebied, je veilige thuishaven, zwaar getroffen wordt en je moet vluchten?
Misschien heb je op 5 mei feest gevierd omdat wij 80 jaar geleden zijn bevrijd, misschien heb jij toen ook heel even gedacht aan het absurde contrast van het boekje en het pamflet.

Marcel van der Meer

Opvang asielzoekers

De ingezonden brief van Antoinette van der Burg sprak mij aan. Net als zij heb ik de illusie dat de overgrote meerderheid graag ziet dat Lansingerland zijn aandeel neemt in de opvang van asielzoekers en anderen die uit nood hun land hebben moeten verlaten. Dat gaat anders dan de heer of mevrouw M. Schmid schijnt te denken niet in tegen het belang van Lansingerlandse Nederlanders. Daarvoor is het aantal op te vangen vluchtelingen te klein. De oorzaak van de woningnood heeft ook meer te maken met de toename van het aantal eenpersoons huishoudens. Hoeveel dat er in Lansingerland zijn weet ik niet, maar in Nederland zijn het er ongeveer 3 miljoen. Dat is ongeveer evenveel als het aantal woningen in de 50er jaren toen er ongeveer 11 miljoen mensen woonden in Nederland (dus bijna 4 per woning). Sindsdien zijn er ongeveer 5 miljoen woningen bij gekomen, en 7 miljoen inwoners. Nu wonen er gemiddeld ruim twee personen in een woning. Dat komt doordat we steeds ouder worden, en ouderen vaak alleen in hun woning blijven wonen. En huwelijken stranden veel vaker dan vroeger, waardoor extra woningen nodig zijn voor exen. Natuurlijk moeten we die problemen onder ogen zien en erop reageren. Maar niet ten koste van vluchtelingen die part noch deel hebben aan deze problemen.
De heer of mevrouw M. Schmid brengt ook criminaliteit ter sprake. Mijn indruk is dat hij of zij een verband suggereert tussen vluchtelingen en criminaliteit. Misschien is mijn indruk verkeerd, maar dat verband is er in ieder geval niet. Het is wonderlijk maar ondanks het feit dat ons politieapparaat al sinds lang onvoldoende capaciteit heeft is er geen stijging van de waargenomen criminaliteit, ook al is die nog altijd te hoog (geen criminaliteit zou het mooiste zijn).
Deze week is er weer een demonstratie van tegenstanders van opvang van vluchtelingen. Het zou de moeite waard zijn om de omvang te kennen van de zwijgende meerderheid. Is er iemand of een organisatie die dat eens zou willen onderzoeken?

Jan Laan

AZC en statushoudersopvang

Plannen voor AZC en statushoudersopvang leiden tot onrust; inwoners vragen om transparantie en inspraak.
In Lansingerland groeit de bezorgdheid onder inwoners over de manier waarop plannen voor de opvang van asielzoekers en statushouders tot stand komen. De voorgenomen uitbreiding van opvanglocaties, waaronder een grootschalig asielzoekerscentrum (AZC), roept bij veel inwoners vragen op over transparantie, participatie en de impact op de leefomgeving.
Volgens mij, mede-initiatiefnemer, gaat het om meer dan alleen één locatie of één plan. Het gaat om het fundamentele recht van inwoners om betrokken te worden bij besluiten die hun directe woonomgeving raken. De voorgenomen locatie aan de Jacob Marislaan betekent een permanente ingreep in een rustige woonwijk, die niet alleen de leefomgeving blijvend verandert, maar ook directe gevolgen heeft voor het gevoel van veiligheid en de samenhang in de buurt. Geen enkel ingrijpend plan, of het nu gaat om een AZC, statushoudersopvang, een zorginstelling of een andere ontwikkeling, zou doorgedrukt mogen worden zonder echte participatie van de inwoners.
Inwoners uit meerdere wijken benoemen een aantal gedeelde zorgen:

• Geen serieuze participatie of consultatie voorafgaand aan het besluitvormingsproces.

• Onvoldoende transparantie over de aard en omvang van de opvang, het toezicht en de samenstelling van de doelgroep.

• Gebrek aan maatregelen om veiligheid, leefbaarheid en sociale samenhang te waarborgen.

• Onzekerheid over mogelijke effecten op woningwaarden, verkeersdruk en wijkcohesie.

De gemeente Lansingerland levert momenteel al een aanzienlijke bijdrage aan de opvangcapaciteit. In het kader van het Verdeelbesluit Zuid-Holland 2024 heeft de gemeente 391 opvangplaatsen toegezegd, waaronder 61 plekken voor alleenstaande minderjarige vluchtelingen (AMV’s).
In meerdere ingezonden reacties wijzen inwoners op concrete zorgen:
“De gemeente heeft zeer bewust slechts een kleine groep inwoners geïnformeerd. Zeer slechte informatievoorziening. Veel mensen wisten van niks.”
“De gemeente Lansingerland doet al veel voor Oekraïners, statushouders en asielzoekers. Andere gemeenten moeten nu eerst verantwoordelijkheid nemen.”
“Zonder goede regie zie je toename van geweldsdelicten, misdrijven en verloedering. Mijn vrouw wil nu al verhuizen.”

De betrokken inwoners benadrukken dat hun zorgen niet gericht zijn tegen de opvang van mensen in nood. Hulp aan kwetsbaren is een gedeelde verantwoordelijkheid. De vraag is niet óf we moeten helpen, maar hóe dat gebeurt. Inspraak en draagvlak zijn cruciaal voor een duurzame en gedragen oplossing.
Op donderdag 8 mei staat het onderwerp geagendeerd tijdens de Commissie Samenleving van de gemeenteraad. Hoewel het nog niet gaat om een definitief besluit, wordt verwacht dat partijen hun standpunten kenbaar maken.
De inwoners roepen op om in aanloop naar deze vergadering duidelijk te maken dat inspraak, veiligheid en leefbaarheid belangrijke waarden zijn voor Lansingerland. Zij vragen inwoners om de petitie te tekenen en aanwezig te zijn bij de demonstratie voorafgaand aan de commissievergadering.
Oproep: kom naar de demonstratie op 8 mei (start om 18.30 uur).

Patrick Hendriks