Nicolien Lugtigheid blikt terug op veertig jaar trouwfotografie

Regio - Nicolien Lugtigheid is misschien wel de bekendste inwoonster van Delfgauw, een van de drie dorpskernen in buurgemeente Pijnacker-Nootdorp. Op de Noordeindseweg, op het hoekje van het Virulypad, is haar boerderij een zoete inval voor iedereen. Of je nu een lekke band hebt in de polder of gewoon verlegen zit om een praatje, de deur bij het ouderlijk huis van Nicolien staat altijd open. Haar openheid, gastvrijheid en positieve humeur schitteren ook al meer dan veertig jaar door in haar werk als trouwfotograaf. Ook vele Lansingerlandse echtparen stonden voor de lens van de Delfgauwse. Tijd om dit bijzondere jubileum te vieren met een groot interview, uiteraard op de prachtige boerderij ‘De Wisselvalligheid’!

Nicolien laat niets aan het toeval over en houdt, net zoals tijdens haar werkzaamheden, graag de regie in handen. Daarom heeft ze voor onze verslaggever alvast wat hoogtepunten opgeschreven die ze als houvast tijdens het interview voorbij laat komen.

We maken eerst maar eens een duik in het verleden. Want, weet Nicolien haar eerste fotoklusje nog? Nou, dat weet ze nog maar al te goed! “6 juli 1984,” zegt ze meteen. “Kees en Ingrid Overgaag waren het eerste paar dat ik op de foto zette. Dat vond ik meteen een geweldig mooie uitdaging. Een paar maanden later trouwden twee nichtjes van het bruidspaar op dezelfde dag in het stadhuis van Delft. Ook daar mocht ik de hele bruiloft fotograferen.”

Daarna ging het snel. “Ik kreeg opdrachten in de buurt, maar ook in Utrecht, Amsterdam, Schagen, noem maar op. Om zeker te zijn dat ik op tijd was, boekte ik een hotelletje in de buurt. Want te laat komen op een huwelijk kan natuurlijk niet.”

Omschakeling

De trouwerijen, de feesten en het plezier zijn hetzelfde gebleven in de loop der jaren, maar er is natuurlijk een enorme omschakeling geweest van analoog fotograferen naar digitaal. “Vroeger ging ik met twintig fotorolletjes naar een trouwdag. Er gingen 36 foto’s op een rolletje. Als je bukte, moest je uitkijken dat ze niet pardoes uit je jaszak rolden,” lacht ze. “Het was natuurlijk ook altijd spannend of de ontwikkelaar zijn werk goed deed, want als een rolletje mislukte, tja, dat was niet zo fijn. Daarom fotografeerde ik altijd met twee toestellen: een standaardcamera en een groothoeklens. Met digitale kaartjes heb je meer zekerheid, minder mee te sjouwen, maar je kunt er ook veel meer maken!” vertelt de Delfgauwse enthousiast.

Jan Elderhorst is tot op de dag van vandaag haar technische steun en toeverlaat. “Hij is mijn rechterhand als het gaat om alles op de harde schijf te zetten. Ik wil niets aan het toeval overlaten, daarom geef ik dat graag uit handen.” Net zoals haar goede vriendin Marianne Fransoo, die al jaren de trouwalbums vormgeeft en in elkaar zet. “Al 22 jaar,” zegt Nicolien trots over deze samenwerking.

Even was het spannend. “Ik vroeg mij in coronatijd af of het misschien klaar zou zijn. Er kwamen natuurlijk minder opdrachten binnen en ik dacht ergens een beetje aan pensioen. Maar inmiddels heb ik het weer hartstikke druk. En weet je, mensen blij maken is gewoon mijn lust en mijn leven. Lekker werken en een beetje gek doen, ja, dat ben ik.”

Haar man Bert, die ze “mijn Bert” noemt, is gewend aan het werk van Nicolien. “Ik zeg nooit hoe laat ik thuis kom. Ik werk op zo’n dag van 10.00 tot 22.00 uur, maar soms maak ik zelf nog een dansje. Of, en dat is geen grap hoor, breng ik het bruidspaar naar het hotel en zelfs de kamer! Dan maak ik nog een paar romantische foto’s, zoals het over de drempel tillen, en dan zeg ik: ‘Veel plezier met elkaar!’,” vertelt ze met een grote glimlach. 

Voor de mensen die Nicolien niet kennen: zij herkennen haar misschien wel aan het opvallende sjaaltje dat ze altijd draagt. Als we haar vragen hoeveel ze er heeft, zegt ze: “Veel!” Zijn het er meer dan honderd? “Het zou zomaar kunnen,” zegt ze meteen. Ze heeft ze in alle kleuren van de regenboog, maar rood is haar lievelingskleur. Maar er zijn meer vaste gewoonten bij de fotografe. “Mijn zuigertjes,” lacht ze wederom. “Dat is een traditie. Ik heb altijd zuigertjes bij me, oftewel pepermuntjes. Soms is iemand emotioneel, dat zie ik dan en dan ga ik even een ‘zuigertje’ brengen.” Ook het woord ‘kicken’ hoort bij Nicolien. Dat zullen veel mensen herkennen. En veel is in dit geval een ruim begrip, want Nicolien fotografeerde bijna 3000 huwelijken de afgelopen veertig jaar.

“Mensen denken vaak dat ik familie ben, omdat ik zo vrij en gezellig met mensen omga tijdens een bruiloft. Maar het bruidspaar blijft altijd het middelpunt hoor,” zegt ze bescheiden. “Ik hoor ook vaak mensen vragen: ben je niet moe? Welnee! Ik krijg hier energie van, man! Ik geniet van elke trouwdag!”

Dat ze gewaardeerd wordt, blijkt wel uit de vele kaartjes die ze achteraf ontvangt van de bruidsparen. Ze pakt een stapeltje, want ze bewaart alles. “‘Dankzij jou was het een topdag!’,” leest ze voor. “Weet je, je kunt wel een goede fotograaf zijn, maar je moet vooral goed met mensen kunnen omgaan!”

In de Schie

Nicolien en Bert trouwden zelf op 27 september 1977. Haar trouwfotograaf was John Dekker, destijds een begrip in Delft. Hij had als slogan: ‘Laat je trouwerij niet in het water vallen en neem een goede fotograaf.’ Hij zocht bij die uitdrukking eigenlijk nog een soort ‘daad bij het woord’. Hij vroeg aan Nicolien of ze misschien in haar trouwjurk in de Schie wilde springen. Dat wilde ze wel! Ze heeft veel mensen wijsgemaakt (als ze die bewuste fotoserie laat zien) dat ze het op haar echte trouwdag heeft gedaan, maar dat grapje wil ze nu wel onthullen. “Het was een maand later, in oktober, en koud dat het was,” lacht ze. De stunt haalde destijds zelfs het landelijke nieuws.

Canada

Nicolien is zelfs ingevlogen voor vier huwelijken in Canada. “Daar heb ik heel veel plezier aan beleefd. Drie keer Toronto en één keer in Vancouver. Het waren de kinderen van mijn oudste broer. Ik heb ze alle vier gefotografeerd. Een geweldige herinnering!”

Rouwfotografie

Wat niet iedereen weet, is dat Nicolien ook fotografeert op uitvaarten. Daar houdt ze altijd gepaste afstand, maar is toch heel dichtbij. Het zijn momenten die haar soms nog lang bijblijven, maar ze is dankbaar dat ze het vertrouwen krijgt om dat soort momenten vast te leggen. “Zeker als het om jonge mensen gaat, is het emotioneel. Ik stond eens met een vader en zijn twee kindjes naast de kist van zijn vrouw. Dan hoor je een kindje ineens zeggen: ‘Dag mama,’” vertelt Nicolien terwijl ze zichtbaar emotioneel iets te drinken gaat halen in de keuken. “Heel verdrietig,” zucht ze en veegt een traan weg.

Zo fotografeerde ze ook eens het huwelijk van een jong stel uit Delft. “Ik was nog meegegaan naar de hotelkamer voor een ‘over de drempel’-foto en had een mooi nagesprek, op de rand van het bed. Een paar maanden later werd ik gebeld dat de bruid erg ziek was en overleden. Ze wilden dat ik de uitvaart fotografeerde. Ze lag in haar bruidsjapon in de kist.” Erg emotioneel, maar ze is dankbaar dat ze dit voor de familie mocht vastleggen.

Oudste bruidspaar

Nicolien houdt van een feestje, en dat is vaak na een trouwplechtigheid. Maar soms is het ook iets rustiger na afloop. Zoals bij het oudste bruidspaar dat ze een tijdje geleden op de gevoelige plaat zette. “77 en 79 jaar, uit Schipluiden,” zegt Nicolien. “Prachtig toch? Ze hadden elkaar na het overlijden van hun echtgenoot leren kennen en waren dolverliefd. Schitterend!” Achteraf was het helemaal niet zo’n rustig feest. “De hele familie kwam langs, tot aan neven, nichten en uiteindelijk het halve dorp!”

De naam

De man van Nicolien, die zijn vaste werkruimte heeft op de boerderij en dagelijks een ronde loopt in het Bieslandse Bos met zijn twee hondjes, stond natuurlijk ook aan de wieg van het bedrijf van Nicolien. “Alleen vond hij de naam niet pakkend. Bert heet Nederlof, dus het was, omdat ik getrouwd ben, in eerste instantie Nicolien Nederlof Fotografie. Maar dat vond Bert niet lekker klinken. Hij zei: Nicolien Lugtigheid Fotografie, met je meisjesnaam erin. Dat klinkt veel beter. En zo geschiedde.”

Foto op de boerderij

Vaak komen bruidsparen na 12,5 of 25 jaar nog eens langs bij Nicolien. “Dan komen ze met de hele familie langs op de boerderij en halen we herinneringen op. Daarna gaan we mooie foto’s maken van de hele familie. Ik zoek dan mooie plekjes op de boerderij en eromheen. Daarna drinken we een bakkie, en is er voor de kinderen een ijsje. Prachtig toch?”