Blik op Dorpsgenoten: Jan Olsthoorn

Jan Olsthoorn is een echte Berkelaar. Hij is er geboren en getogen. Heeft meer dan zijn halve leven in de bouw gewerkt, bij bouwbedrijf Hermes & Roepman en de laatste jaren bij bouwbedrijf Batenburg. Jan is uiteindelijk met vroegpensioen gegaan, maar hoeft zich geen moment te vervelen. Meer dan een halve eeuw is hij actief in de sportwereld, vooral in de atletiek. Zelf loopt hij al meer dan een halve eeuw. Zijn trainingsgebied is vooral de Groen Blauw Slinger, een tot natuurgebied omgevormde polder waar Jan vroeger vanuit zijn ouderlijk huis altijd liep te struinen.

Door Sjaak Oudshoorn

Jan is nu 67 en vermaakt zich prima, samen met echtgenote Anneke Remmerswaal die 65 is en met haar werk bij De Viergang in Pijnacker gestopt is. Meer dan 45 jaar hard werken vond ze wel genoeg. Het was tijd om te genieten van andere mooie dingen, zoals de kleinkinderen. In hun appartement aan de Röntgenlaan hebben Jan en Anneke prima zicht op de uitbreiding van het winkelcentrum. Een van de nieuwe hobby’s van Jan is: meedenken over de toekomstige verkeersafwikkeling rond het nieuwe centrumdeel, in relatie tot de drie basisscholen met in totaal 1.400 leerlingen die in veel gevallen ouders hebben die hun kinderen het liefst met de auto naar school brengen en ze dan afleveren, zo dicht mogelijk bij de schooldeur. Genoeg stof om over te praten!

Ik dacht bij jou altijd een beetje aan een Westlandse Olsthoorn Jan. Maar dat is dus helemaal niet zo?
Het wordt wel vaker gedacht. De Olsthoorntak waar ik van afstam, komt uit Zoeterwoude. Daar had mijn grootvader Gerrit een boerenbedrijf. Mijn vader Wim Olsthoorn is richting Berkel getrokken en heeft zich aan de Noordeindseweg gevestigd. Mijn vader trouwde met Mien van den Bosch uit Bleiswijk. Toen ik nog bij Hermes werkte en er soms een probleem was met een Bleiswijkse klant, dan stuurde Piet Hermes mij er heen en als ik dan zei dat ik een zoon was van Mien van den Bosch dan begonnen ze meteen allerlei verhalen te vertellen over mijn moeder. Ik kreeg koffie met koek en over de problemen waar Piet Hermes het over had, spraken ze niet eens meer. Mijn moeder kwam uit een hele grote familie. Ze was een heel sociale vrouw die ook actief was in het verenigingsleven. Toen mijn vader zich in Berkel vestigde, begon hij een kippenfarm die mijn moeder overdag runde, tegelijk met de zorg voor zes kinderen. Mijn vader ging een lascursus volgen en ging overdag laswerk doen bij Codrie. Hij zorgde ‘s avonds voor de kippen. Die mensen hebben altijd hard gewerkt. Ze waren altijd bezig.

Kom je uit een groot gezin?
Uit een gezin van zes. Ik ben de derde. Boven mij heb ik Gerard en Ria. En onder me Ludie, Yvonne en Rob. We zijn altijd een heel hecht gezin geweest en dat kwam ook door het vroege overlijden van onze moeder. Dat was een grote klap voor ons allemaal. Onze moeder was pas 48. Ze lag op een morgen dood in bed, door een trombosebeen en dat was waarschijnlijk het gevolg van een aanrijding. Mijn vader bleef met een jong gezin van zes kinderen achter. Gerard was de oudste en pas 22. Zelf was ik negentien. Mijn jongste broer Rob was pas vier en is eigenlijk door mijn zussen opgevoed en grootgebracht.

Jij en Anneke kenden elkaar toen nog niet?
Nee, ik was 22 toen ik Anneke ontmoette in een discotheek in Zoetermeer. En An was toen negentien. Dat ging via Dré, de broer van An, die ik weer kende vanuit de sportwereld waar ik toen al heel actief in was. An en ik kennen elkaar nu dus zo’n 45 jaar.

En je bent na school in de bouw gaan werken?
Ja, ik was timmerman en heb het grootste deel van mijn leven bij Hermes gewerkt. Een heel gezellig en sociaal dorpsbedrijf. We hebben altijd heel lekker gewerkt en tegelijk veel plezier gehad met elkaar. Het is echt heel jammer dat dit bedrijf na een fusie naar de knoppen gegaan is en dat vinden heel veel mensen. Daardoor raakte ik samen met heel veel andere mensen mijn baan kwijt. Daarna heb ik nog wel een paar jaar bij Batenburg gewerkt. Dat was heel anders dan Hermes en ook daar raakte ik mijn werk kwijt, omdat degenen die er het laatste bij gekomen waren er het eerst weer uit moesten, toen het minder ging. Twee keer ontslag heeft er bij mij wel in gehakt. Gelukkig heeft Hermes het altijd heel netjes gedaan met de pensioenopbouw en doordat ik heel lang gewerkt had, kon ik op mijn 63ste met vroegpensioen. Daarna heb ik de draad weer opgepakt en de vervelende laatste jaren achter me kunnen laten.

Je verveelt je niet?
Nee totaal niet. Ik doe nog van alles op vrijwilligersgebied en ik kan me ook goed ontspannen en genieten van de dagelijkse dingen, zoals het oppassen op de kleinkinderen. Bij de Halve Marathon Oostland ben ik op verzoek van Gerard Scholtes van alles gaan doen. Net na dat vroegpensioen was dat heel goed, omdat ik zo onder de mensen bleef. Sport is mijn hele leven een uitlaatklep geweest en een manier om met allerlei mensen in contact te komen en te blijven. Overal in de wereld heb ik marathons gelopen en door de atletiek heb ik heel veel verschillende mensen vanuit allerlei rangen, standen en beroepsgroepen leren kennen. Met Prins Maurits onder dezelfde douche gestaan. Heel veel direct contact gehad met toppers in de atletiek. Een hele tijd bijvoorbeeld samen opgetrokken met een Keniaan, Thomas Osama, die de tien kilometer in 27 minuten liep en de marathon van New York in 2.12. Als ik over die man ga vertellen...

Je hebt hier een boek over de historie van de familie Olsthoorn. Hoe ver gaat dat terug?
Dat boek heb ik in één ruk uitgelezen terwijl ik helemaal geen boekenlezer ben. Het gaat terug tot 1500 en als je dan leest wat al die Olsthoorns in vijf eeuwen tijd allemaal gedaan hebben en hoe ondernemend ze waren, dan geniet ik daar enorm van. Onze tak zat dus in Zoeterwoude. Je leest dan dat ze in de tijd van Napoleon allemaal Leiden in vluchtten en toen het onder water gezette land weer droog was weer terugkeerden. Langs de A4 staat ter hoogte van Zoeterwoude een watermolentje. Daar ongeveer zaten ze. Uiteindelijk stammen we allemaal van dezelfde oorsprong af. Ze hebben echt van alles gedaan tot en met beul bij executies aan toe. Ik vind het altijd mooi om te zien hoe bepaalde familietrekken van generatie op generatie overgaan. Mijn grootvader Gerrit was bijvoorbeeld tot zeer hoge leeftijd een heel ondernemende en ook ondeugende man. Als ik naar de serie over Hendrik Groen zit te kijken dan herken ik daar mijn opa wel in. Toen hij in een verzorgingshuis werd opgenomen in Warmond, zorgde hij op dag 1 er al voor dat hij een sleutel liet bijmaken van de toegangsdeur, zodat hij op zijn eigen tijd kon binnenkomen. Hij ging ook heel vaak naar de bioscoop en keek dan naar films waar ze bij de familie Remmerswaal thuis niet eens over mochten praten. En dan zei opa: heb je die of die film gezien, mooi hè. Het beroemde concert van The Rolling Stones in het Kurhaus. Wie was erbij? Opa!

Ben jij zelf ook zo ondernemend en ondeugend?
Veel minder ondeugend natuurlijk maar wel redelijk ondernemend. Ik vind het leuk om met van alles bezig te zijn en met allerlei mensen contact te hebben. Wie je ook bent en wat je ook doet, je moet altijd bezig blijven en je ergens voor inzetten. Nu ze hier voor de deur met die centrumontwikkeling bezig zijn, vind ik het wel boeiend om me er in te verdiepen hoe zoiets allemaal een beetje gaat. Ga ook wel eens naar een raadsvergadering. Straks in het voorjaar en de zomer gaan we er graag met de caravan op uit.

Dus lekker bezig blijven met van alles is jouw motto!
Zo is het. Van alles doen, mensen ontmoeten, leuke dingen beleven en lekker blijven sporten natuurlijk. We bekijken alles van de zonnige kant. Met de kinderen, de aanhang en de kleinkinderen gaat het allemaal goed. Daar mag je ook dankbaar voor zijn!