Dirk Uittenbogaard

Dirk Uittenbogaard is de dirigent van het shantykoor IJgenweiss uit Berkel en Rodenrijs. Daar zit best een heel bijzonder verhaal achter. Dirk had een grote hekel aan (zelf) zingen. Dat kwam omdat zijn moeder altijd liep te zingen. Dat vond hij maar niks. Totdat hij bij een bezoek aan de Vakantiebeurs een koor uit Drenthe zag en hoorde zingen. Iemand uit het koor zei: kom er bij staan en zing even mee. Dirk deed dat en ontdekte dat zingen ook zijn leuke kanten had.

Terug in Berkel en Rodenrijs kwam Dirk in de toenmalige ijzerwinkel van Kees Maree aan de Noordeindseweg. Kees had een rode zakdoek en die bleek ‘verbonden’ aan het Shantykoor IJgenweiss waarvan Kees een van de oprichters was. Er ontstond een gesprekje over het shantykoor en zo is de destijds net gepensioneerde Dirk een jaar of achttien geleden bij IJgenweiss terechtgekomen en nooit meer weggegaan. Het koor bestond in 2022 twintig jaar en bij het jubileumoptreden – samen met een visvrouwenkoor uit Zevenhuizen - stond Dirk Uittenbogaard als een veldheer de Shantymannen uit Berkel en omstreken te dirigeren. En dat terwijl Dirk geen noot kan lezen. Al is die noot zo groot als een koe, hij herkent hem niet. En toch gaat ook dat dirigeren hem heel goed af. Blijkbaar heeft hij een goed gevoel voor het ritme in de muziek en geeft hij goed aan op welke momenten de mannen moeten inzetten of variëren.

Dirk Uittenbogaard was en is bij IJgenweiss de opvolger van Dirk van Keulen, die jaren lang het koor aanvoerde, totdat hij ziek werd en er een andere dirigent nodig was. Iemand van buitenaf kost altijd geld en vanuit het bestuur – waar Dirk zelf acht jaar secretaris was - werd toen geopperd dat het misschien wat voor Dirk was. Dirk in plaats van Dirk dus. Dirk van Keulen bleef op afstand wel betrokken bij het koor, tijdens zijn ziekte, maar is intussen niet meer onder ons. De vrouw van Dirk van Keulen was bij het jubileumoptreden van de partij. Zij blijft dus wel betrokken, zoals veel echtgenotes van de zingende zeemannen dat zijn. Ook Marijke, de vrouw van Dirk Uittenbogaard. Ze geniet altijd enorm van de lol die de mannen beleven aan het zingen van de zeemansliederen. Dirk maakte zijn debuut bij een optreden tijdens een uitstapje in Duitsland en dat ging zo goed dat meteen werd vastgesteld: Dirk Uittenbogaard is onze nieuwe dirigent.

Katten
Een bijzonder verhaal is ook hoe Dirk en Marijke ‘aan elkaar’ zijn gekomen. Ze waren allebei ‘alleen’ na een echtscheiding en Dirk plaatste een contactadvertentie in een soort ‘marktplaatsachtig’ krantje. Marijke was eigenlijk op zoek naar een andere videorecorder maar ze kreeg dus Dirk. Hun eerste afspraak was op 28 februari 1993. De klik was er niet meteen. Marijke had thuis in Maassluis meerdere katten en Dirk ‘haatte’ katten. We zetten het woord bewust tussen aanhalingstekens want Dirk is helemaal niet ‘haatdragend’. Intussen is hij goede maatjes met poezen en aan het eind van het gesprek gaat hij zelfs op de foto met ‘de kat’.
Marijke zei niet zo lang na de eerste afspraak tegen Dirk dat ze een vakantie had geboekt naar Kos en Dirk riep meteen: ik ga mee. Sindsdien was en bleef het ‘aan’. Dirk woonde als geboren en getogen Boskoper in Boskoop en Marijke in Maassluis. Ze besloten ieder hun eigen huis van de hand te doen en samen ergens tussen beide plaatsen in een huis te kopen. Liefst in een niet te groot dorp. Dat werd in 1995 dus Berkel waar ze een mooi ruim huis met garage/werkplaats kochten in de Dokter Vlamingstraat. Dirk was en is van huis uit timmerman en heeft in acht maanden het huis prachtig verbouwd.

Politie 
Intussen had hij al eerder een carrièreswitch gemaakt van de bouw naar de politie. Hij solliciteerde eerst bij de Rijkspolitie maar daar hadden ze het een en ander aan te merken op zijn schriftelijke beheersing van de Nederlandse taal. Dat was voor Dirk reden om halverwege de sollicitatie het gesprek af te breken. Later probeerde hij het opnieuw bij de Gemeentepolitie van Alphen a/d Rijn. De timmerman had intussen wel zijn Nederlands ‘bijgespijkerd’ via zijn vroegere hoofdonderwijzer in Boskoop. Hij werd aangenomen en werkte met veel plezier meer dan dertig jaar bij de politie. In meerdere functies. Eerst in Alphen a/d Rijn, later in Zoetermeer en de laatste zeven jaar in Den Haag waar hij onderdeel was van de motorbrigade. “Dat was je hobby uitvoeren in de baas z’n tijd. Ambulances begeleiden, ritjes van mensen van het Koninklijk huis. Prachtig werk en heel gevarieerd.”
Op z’n 58ste was er weer eens een reorganisatie en kon Dirk met pensioen. Toen is hij allerlei vrijwilligerswerk gaan doen. Bij de Technische Dienst van Huize Sint Petrus, als begeleider bij de sociale werkplaats Poortwerk, bij De Nieuwe Lansingh en als chauffeur bij de 3B-bus. Dat laatste doet hij nog steeds en feitelijk kun je het dirigentschap van IJgenweiss ook onder vrijwilligerswerk scharen. “Ik krijg geen er geen cent voor en betaal zelfs gewoon mijn eigen contributie nog.”
Eerder dit jaar ontving Dirk voor al zijn vrijwilligerswerk een lintje, terwijl hij eigenlijk niets van dat hele lintjesgedoe moest en moet hebben. Het punt was dat de dochter van Marijke, Lisa, de aanvraag had gedaan. Vooral als dank voor alles wat Marijke en Dirk hebben gedaan voor haar en haar dochtertje Cynthia van zes.

Lintjekindje
Vijf jaar geleden werd Lisa getroffen door een zwaar herseninfarct. Met veel pijn, moeite, doorzettingsvermogen en revalidatie is ze daar zo goed mogelijk van hersteld. Marijke en Dirk hebben in die periode heel veel gedaan voor Lisa en Cynthia die destijds pas één jaar was. Dat juist Lisa de aanvraag had gedaan voor het lintje ontroert Dirk nog steeds. Met een grijns vertelt hij dat een paar medewerksters op het gemeentehuis van Lansingerland heel vasthoudend zijn geweest: anders zou het waarschijnlijk niet doorgegaan zijn, de uitreiking van de onderscheiding, waar hij nu dus toch blij mee en trots op is.
Cynthia is verreweg de jongste van de zes kleinkinderen die Marijke en Dirk hebben. Bij de overige vijf kleinkinderen is de oudste 22 en de jongste zeventien. Ze hebben allebei twee kinderen. Dirk heeft twee zoons, Martin en Ronald. Marijke heeft naast dochter Lisa nog zoon Chandré. Ze vertellen met vreugde dat hun kinderen en kleinkinderen het allemaal goed met elkaar kunnen vinden. Ze overlopen elkaar niet, maar zo nu en dan komen ze met de hele club bij elkaar voor een etentje of een uitstapje.
Met het jongste ‘lintjekindje’ Cynthia hebben ze een bijzondere band, omdat ze door de ziekte van Lisa veel voor haar gezorgd hebben. In de vakanties komt ze nog steeds vaak logeren. Het is zondag 15 oktober als we elkaar spreken en later die dag zal ze weer arriveren voor een weekje bij opa en oma in Berkel. Dirk vertelt dat hij een mooi poppenhuis voor Cynthia heeft gemaakt. Dat hij zijn vakmatige leven in navolging van zijn vader is begonnen als timmerman, daar is hij nog steeds blij. Zijn oude vak komt altijd weer van pas. Er is altijd wel wat te klussen en te maken.
Bij IJgenweiss timmert hij graag muzikaal aan de weg. Het valt niet altijd mee om de discipline te handhaven - het is soms een eerste klas kippenhok - maar toch heeft hij uiteindelijk voldoende gezag en vakmanschap om de heren mooi en in de maat te laten zingen.
IJgenweiss treedt volgende week zaterdag op met het EDSK, een smartlappenkoor uit Delft. Het koor heeft al een repetitie gehad samen met EDSK en dat ging prima. De koren zingen eigen nummers en doen vier liederen samen. Het belooft al met al een mooie muzikale happening te worden in De Ark.
Tot slot vertellen Dirk en Marijke dat ze de afgelopen dertig jaar ook enorm veel gereisd hebben. Overal in de wereld zijn ze geweest, ook meerdere malen in Indonesië waar Marijke is geboren en tot haar vierde heeft gewoond. “Het mooiste land ter wereld”, zegt Dirk. Nu ze wat ouder zijn geworden - hij 77 en zij 76 - cruisen ze veel. Al met al hebben ze al zeven cruises gemaakt. Niet alles gaat meer vanzelf en ze hebben allebei best wat meegemaakt, maar ze blijven van het leven genieten… (SO)