zaterdag 23 januari 2021 | week 03
Home » Nieuws » Ton van Eijsden hield en houdt nog steeds van aanpakken
Naast zijn werk in de B-Driehoek was Ton tevens districtelijk en latere regionaal rampencoördinator en die taak was hem op het lijf geschreven.

Ton van Eijsden hield en houdt nog steeds van aanpakken

Terugblik (1)

Ton van Eijsden hield en houdt nog steeds van aanpakken

Lansingerland – Deze maand kijken we terug in de tijd met enkele Lansingerlanders die hier hun sporen verdienden. Die in de periode dat ze hier woonden en/of werkten veel voor de gemeenschap hebben betekend en hun sporen hebben nagelaten. Leuk voor de Lansingerlanders die hen nog kennen uit die tijd, maar ook leuk voor alle nieuwkomers om een stukje van de recente geschiedenis en opbouw van Lansingerland te ervaren en te lezen hoe het nu met ze gaat. Ton van Eijsden bijt het spits af.

Trees Borkus-Henskens

Met Ton van Eijsden kijken we terug op de periode dat de drie kernen van Lansingerland nog zelfstandig waren. Hij kwam in 1994 vanuit de gemeentepolitie Rotterdam naar B-Driehoek met als opdracht twee verschillende culturen binnen de politie te laten samensmeden.
Dat jaar vond een grote reorganisatie plaats bij de politie. Gemeentepolitiekorpsen en Rijkspolitie werden samen omgevormd tot 25 regionale politiekorpsen. In Berkel en Rodenrijs, Bergschenhoek en Bleiswijk was de Rijkspolitie werkzaam en Ton ging daar als ‘vreemde eend’ in de bijt als enige van de gemeentepolitie in blauw uniformoverhemd aan het werk.

Op eigen benen

“Joop Fuijkkink was hier groepscommandant en stuurde de ploeg hier in de B-Driehoek (zoals de drie dorpen in die tijd nog samen werden genoemd) aan samen met de helaas veel te vroeg overleden Ton van Manen. Ik begon hier als inspecteur en werd chef basiseenheid. Met z’n drieën waren we verantwoordelijk in de nieuwe setting: Joop meer beleidsmatig en wij operationeel verantwoordelijk. In die beginjaren hebben we heel veel van elkaar geleerd en bovendien veel ervaring opgedaan. Je moest veel zelf oplossen – want we hingen er een beetje aan bij grote buur Rotterdam – en dat deden we dan ook! Elk dorp had z’n eigen politiebureau waar iedereen terecht kon en dat in Berkel was 24/7 open. Een ruim veertig man/vrouw sterke eenheid met een eigen receptie, eigen administratief medewerkers en een eigen afdeling recherche. We hadden alles in huis, goed werkmateriaal en bovendien een uitstekende samenwerking met zowel de brandweer, als andere gemeentelijke diensten en de toezichthouders van het recreatieschap en de bedrijfsbeveiliging van de veiling in Bleiswijk. Zo ook met de burgemeesters van de drie dorpen (in de beginperiode Hofland, Hijdra en Lamers) waar we wekelijks met dagrapporten verslag uitbrachten over de stand van zaken wat betreft de orde en veiligheid in hun dorpen. Maar ook met De Heraut zaten we elke maandagochtend aan tafel om de mutaties door te nemen die dezelfde week in de krant konden worden opgenomen.”

Eerst overzicht krijgen

Hij handelde altijd volgens een vast ritueel als hij bij een incident arriveerde: eerst van enige afstand observeren, overzicht creëren en daarna aansturen. Een mooi voorbeeld daarvan uit zijn Berkelse periode: op de drukke rotonde tussen Klapwijkse- en Boterdorpseweg had een auto met aanhanger de bocht de scherp genomen, waardoor zijn complete aanhanger met inhoud – honderden bloemkolen – op z’n kant midden op het plein belandde. Met een grote chaos als gevolg en tal van collega’s die meteen de mouwen opstroopten om de weg zo snel mogelijk te ontdoen van al die bloemkolen. Ton overzag het geheel en de ijverige inzet, maar bulderde vervolgens ‘Willen jullie allemaal bloemkool eten vanavond? Ga het verkeer regelen!!!’ Dat stond inmiddels in lange rijen aan alle vier de kanten van de rotonde muurvast zover je kijken kon. Hij was altijd duidelijk en als het iemand niet beviel kon hij opmerken ‘Dan had je maar dameskapper moeten worden’. Dat kwam hem op zijn vijftigste verjaardag duur te staan toen hij door zijn collega’s werd ‘ontvoerd’ en bij een dameskapper werd voorzien van een knaloranje kapsel (was in een WK voetbalperiode) en vervolgens een rondje in de oude brandweerwagen mocht maken door de dorpen.
Naast zijn werk in de B-Driehoek was Ton tevens districtelijk en latere regionaal rampencoördinator en die taak was hem op het lijf geschreven, zowel op operationeel leidinggevend-, als op tactisch- en soms zelfs op strategisch niveau. “Ik maakte deel uit van een groep specialisten van het bureau conflict- en crisisbeheersing die in actie kwam bij grootschalige incidentenbestrijding binnen de regio Rotterdam Rijnmond. “En er gebeurde genoeg: chemische incidenten, grote branden, spoorwegongevallen en bijvoorbeeld ook de grote stroomstoring die Bleiswijk trof en enkele dagen zou duren.” Op zijn periode in de B-Driehoek kijkt hij met veel plezier terug: “We hadden het goed voor elkaar in de dorpen, maar er was constant strijd met Rotterdam om te behouden wat we hadden. Die druk en bemoeienis werd steeds groter, waardoor de lokale betrokkenheid afnam, maar ook de eigen capaciteit.”

Afscheid

In 2010 nam Ton van Eijsden afscheid na ook nog enige tijd als wijkteamchef in Hillegersberg/Schiebroek gewerkt te hebben. “Ik dacht dat ik de hectiek en spanning wel zou gaan missen, maar dat viel mee. Daar kwamen rust en ruimte voor andere zaken voor terug. Met aanvankelijk nog af en toe een klusje voor de veiligheidsregio. Ook zit ik als lid namens de gezamenlijke bewonersorganisaties in de gebiedscommissie (opvolger van de deelgemeente) van Hillegersberg/Schiebroek. Ik heb verder al of niet in opdracht verschillende boeken geschreven (niet werkgerelateerd), doe ik historisch onderzoek en heb ik samen met mijn vrouw veel gereisd. Je moet wel bezig blijven en ik heb me daardoor geen dag verveeld.”