Open brief aan de gemeente
Dit is een open brief aan het college van burgemeester en wethouders en de gemeenteraad van Lansingerland. Hoeveel verder moet een inwoner nog afglijden voordat er daadwerkelijk wordt gehandeld? Al maandenlang trek ik aan de bel. De gemeente Lansingerland is volledig op de hoogte van mijn situatie. Er zijn gesprekken gevoerd met verschillende afdelingen en instanties. Mijn dossier is bekend. Mijn problemen zijn bekend. Mijn noodsituatie is bekend. Toch zit ik nog steeds zonder stabiele woonruimte. Ik ben mijn woning kwijtgeraakt. Mijn bedrijf verloren. Mijn financiële zekerheid verloren. Ik heb persoonlijke bezittingen moeten verkopen om eten en drinken te kunnen betalen. Familie en vrienden hebben geholpen waar mogelijk, maar ook daar zitten grenzen aan. Ondertussen word ik geconfronteerd met wachttijden, procedures, doorverwijzingen en de ene na de andere uitleg waarom iets niet kan. Wat ik nauwelijks hoor, is wat er wél gaat gebeuren. De gemeente spreekt over zorg, bestaanszekerheid, ondersteuning en maatwerk. Maar als iemand ondanks alle meldingen uiteindelijk zonder woning, zonder inkomen en zonder perspectief achterblijft, dan mag de vraag gesteld worden wat die woorden in de praktijk nog waard zijn. Het meest pijnlijke is dat achter ieder dossier een mens zit. Een vader. Een inwoner. Iemand die jarenlang heeft gewerkt, belasting heeft betaald, een bedrijf heeft opgebouwd en zijn verantwoordelijkheid heeft genomen. Nu ik zelf hulp nodig heb, voelt het alsof ik vooral word geconfronteerd met een systeem dat kijkt naar regels in plaats van naar mensen. Mijn situatie is inmiddels niet alleen financieel een probleem. De voortdurende onzekerheid begint ook mentaal zijn tol te eisen. Iedereen begrijpt dat een mens niet kan herstellen, werken, solliciteren, schulden aanpakken of zijn leven opnieuw opbouwen zonder een veilige plek om te wonen. Daarom stel ik deze vraag openbaar aan het gemeentebestuur van Lansingerland: Wie neemt verantwoordelijkheid als een inwoner ondanks alle meldingen, gesprekken en noodkreten uiteindelijk tussen wal en schip valt? Ik vraag geen voorkeursbehandeling. Ik vraag om menselijkheid, daadkracht en een oplossing voordat de schade onomkeerbaar wordt. Dit bericht wordt gedeeld met betrokken bestuurders, gemeenteraadsleden, maatschappelijke organisaties en lokale media omdat ik van mening ben dat inwoners mogen weten hoe kwetsbare mensen soms vastlopen in een systeem dat zegt te helpen.
De heer Van de Blankevoort