LOO2


Zes bewoners namen op 2 juni 2026 de moeite om in te spreken bij de commissie Samenleving. Zij brachten concrete zorgen naar voren, met name over de beoogde doorgaande route, de daarmee gepaard gaande geluidsoverlast en het verlies van waardevol groen. Vanuit de gemeente wordt benadrukt dat er “veel is geparticipeerd”. Dat staat haaks op de ervaring van bewoners, die hun inbreng nauwelijks terugzien in de plannen. In het publieke debat ontstaat daardoor onterecht het beeld dat zij tegen opvang zouden zijn, terwijl hun kritiek zich juist richt op de gekozen ontsluiting en de gevolgen daarvan. Opvallend is bovendien dat dit dossier niet in de commissie Ruimte, maar in de commissie Samenleving wordt behandeld, terwijl het in de kern gaat om een bouwproject op een locatie die daar planologisch niet voor bedoeld is. Door gebruik te maken van een ‘tijdelijke’ constructie van 15 jaar wordt dit mogelijk gemaakt. Een typisch geval van détournement de procédure! De rol van wethouder Michiel Muis roept daarbij vragen op. Inhoudelijke bezwaren werden nauwelijks beantwoord en alternatieven lijken niet serieus gewogen. Ook het verzoek om de besluitvorming over de formatie heen te tillen werd afgewezen. Met argumenten als “de nood is hoog” en “we hebben die luxe niet” wordt snelheid boven zorgvuldigheid gesteld, terwijl er binnenkort een nieuw college zit. De indruk ontstaat dat dit besluit wordt doorgedrukt vanwege de huidige politieke samenstelling. Veelzeggend in dezen was de reactie van de wethouder na de vergadering: “Wat hadden de insprekers dan gedacht, dat er nog wat zou veranderen?” Bestuur hoort zorgvuldig en transparant te zijn. Wanneer inwoners ervaren dat hun zorgen er niet toe doen, ondermijnt dat het vertrouwen. Draagvlak ontstaat niet door het te claimen, maar door het te verdienen. Positief is dat CDA en L3B wel willen kijken naar de aangedragen initiatieven.

J.J. Mossel
Berkel en Rodenrijs

Lekker schelden
om je pakketje

Onlangs besloot een ondernemer in onze gemeente een pakketpunt te starten naast hun normale bedrijfsactiviteiten. Fijn, want daar is veel vraag naar. Als logistiekeling weet ik dat het starten met ups en downs gaat. Je moet controle krijgen over de pakketstroom, de methodiek doorgronden en je de software eigen maken. Helaas heeft niet iedereen het geduld, want deze ondernemer en het personeel worden sinds de start uitgescholden, bestolen van pakketten, lastiggevallen buiten werktijd en meer. Mensen veranderen blijkbaar in onaangename wezens als hun Vinted-shirtje van 3,95 euro er nog niet is. Ja, het is vervelend als je pakketje er niet is, maar dat ligt meestal aan de vervoerder en niet aan degene aan het loket. Die is slechts de brenger van het slechte nieuws. Het gevolg, deze ondernemer trekt de stekker eruit. Ze zijn er klaar mee en ik begrijp ze. Ik dank ze voor hun poging en harde werk.

Job Halkes
Berkel en Rodenrijs

Even terug... 


In mijn geboortedorp! We bezoeken familie en logeren in de bed en breakfast aan de Kleihoogt, aan de rand van de groenzoom. Wat prachtige omgeving: ruisende bomen en vanuit het raam is een ooievaarsnest te zien en horen we ook de koekoek. Het weer is nog steeds prachtig en we halen onze fietsen van de auto om langs de Sterrenwijk richting Bergschenhoek te fietsen. Wat fietste ik hier vaak en wordt ontroerd door de herinneringen. De componisten buurt was een van de eerste uitbreidingen van Berkel, die ik zag vanuit mijn ouderlijk huis, een boerderij langs de Noordeindseweg, die mijn vader overnam van zijn vader, vier jaar na de tweede wereldoorlog. Dat was een tijd van opbouw en langzamerhand veranderde het dorp. Het dorp met z'n vele boerderijen en waar ook veel kassen hun wortels hebben. Ik groeide op en wandelde graag even in de polder. In de verte zag ik lantaarnpaal licht en zo diende de woning uitbreiding zich aan. De componisten buurt werd een feit. Ook de Sterrenwijk was zo'n nieuwbouwproject. Ik was in de gelegenheid om er  een woning te huren in de 70er jaren. Speeltuin 'de kievit' kreeg er een plek. Daarna werd de Edelsteenwijk gebouwd. Er kwamen scholen en ook een supermarkt. Met mooie herinneringen aan onze dagen in de randstad reizen wij  richting de Veluwe! 

Margreet Smit-van der Burg
Ede

Bleiswijk
maanlandschap

Mooi weer, vrij middagje en voor de nodige beweging dus de schoenen aan voor een wandeling richting de Rotte, dichtbij huis. Zin in! Aangekomen bij het voetpad langs de Lange Vaart richting gemaal slaat de schrik me om het lijf. Ik staar naar een maanlandschap. Waar zijn de alle groen en bloemen gebleven? Alle witte margrieten, gele koolzaadvelden, mooie grasaren, enzovoorts, allemaal weg! Alles is kaal! Vreselijk. Het hele landschap van de oever van de Lange Vaart tot en met de Rotte is slachtoffer van de maaiwoede van de gemeente. Weg mooie wandeling, weg gesputter van de vogeltjes, weg gezoem van de bijen en andere insecten. Waarom, hoezo? Moet dat in mei? Kan dit niet in de nazomer? Hoeveel vogelnesten zijn er hierdoor geslachtofferd? Buiten dat ik er licht verdrietig van word, ben ik ook boos. Is dit policy van de gemeente of is er een onverlaat te ijverig geweest? Weten jullie niet hoe broodnodig de insecten zijn voor onze natuur? Hoe zonde dit.

H. Jenner
Bleiswijk

Straatnamen Bleiswijk


Straatnamen in een heel kleine nieuwbouwwijk in Bleiswijk dat gaf wat heel grote problemen want men dacht bij een afdeling bij de gemeente dat het goed zou zijn om Arabische straatnamen te gaan gebruiken. Nu ging het bij de gemeente al vanaf het begin niet zo prettig met bewoners rondom deze plek en toekomstige bewoners. Men dacht zoals altijd eerst aan (dure) koopwoningen met aanvullend wat huurwoningen en als men de term sociale huurwoning liet vallen, dan ging er iets op tilt. Maar na wat verdere besprekingen werden de plooien gladgestreken en kon men ook gaan praten over de indeling van de aanvoerwegen en wijkstraten. Men zag bij de gemeente dat (toekomstige) inwoners goed op de hoogte werden gehouden en bleek dat de nieuwe wijk er kon komen. Dat waren gesprekken vooraf, dus er was inclusie. Dan komt er een commissie welke nieuwe namen introduceert zonder gesprek vooraf, dan creëer jezelf een voorspelbare frictie. Ik zie hier een patroon: inclusie die bedoeld is als erkenning, maar wordt ervaren als een opgelegd statement. Dat schuurt, zeker als dat niet gedragen wordt door de directe omgeving. De vraag is dus niet of een straatnaam Arabisch mag klinken, maar hoe je voorkomt dat symboliek oorlogsterrein wordt. En als je eerlijk kijkt: welke straatnaam verdwijnt er eigenlijk, en welke angsten blijven in de wijk achter? Ik schrijf dit voor diegene welke alsmaar blijven zeggen: wat maakt het uit. Dat zijn ook diegene welke een windmolen niet erg vindt, maar niet naast mijn erf. Een moskee niet erg, maar niet naast mijn huis. Een asielzoeker moet je opvangen, maar niet in mijn huis. Een nieuwbouwflat van 3 hoog is altijd goed, maar niet in mijn wijk. Kan nog even doorgaan. Ik ben zeer blij dat het voorstel is ingetrokken en dat er Hollandse namen worden gebruikt. Nu nog kijken of deze commissie het woord inclusie goed begrijpt.

Peter Munten
Bleiswijk

Onderhoud schiet tekort

Het is mij en meerdere bewoners van de Vogelwijk en omliggende gebieden opgevallen dat het onderhoud van het groen ernstig te kort schiet. Het maaien van het gras gebeurt niet vaak genoeg, waardoor het onkruid, de paardenbloemen en vooral grasaren explosief groeien. Dit is niet alleen lelijk waardoor het aanzicht van de buurt een verpauperde indruk biedt, maar geeft daarnaast veel hooikoortsklachten en wat erger is de risico’s van de indringende grasaren in onze huisdieren en daardoor hoge kosten bij de dierenarts. Rondom toegangshekjes, bomen en lantarenpalen wordt niet gemaaid en op die plaatsen ontstaan grote bossen gras en onkruid wat daardoor weer voor extra verspreiding zorgt. De nieuwe trend van schoffelen is dit te weinig te doen, niet voldoende en vooral het weggehaalde onkruid niet op te ruimen maar te laten liggen. Reden voor deze werkwijze heeft naar mijn inzien niets te maken met het veel gebruikte excuus van biodiversiteit, maar met beleid c.q. groenbeheer waar de gemeente verantwoordelijk voor is. En dus ook het contract wat de gemeente met de hovenier heeft. Nog een laatste opmerking: afgemaaid groen ook opruimen anders zal het zich nog erger verspreiden. Ik roep dan ook bewoners op die zich in dit verhaal herkennen een klacht bij de gemeente te plaatsen in de hoop dat dit structureel verbeterd gaat worden. 

Fons de Greef
Berkel en Rodenrijs

Minibieb


Enkele weken geleden mocht ik via De Heraut weer een oproep doen voor het bezorgen van gelezen boeken. Ook nu werd er massaal op gereageerd. Honderden boeken werden in mijn portaal en in de minibieb aan de Buizerdstraat 82 neergezet. Gemiddeld worden er maandelijks meer dan 30 boeken mee genomen. Dank aan zowel de Heraut, als aan de boekenbezorgers. Ook namens mijn lezersfans.

Antoon E Derix
Bleiswijk