Hallo lente, hallo hoop
Hartverscheurende beelden van de oorlog en onrust in het Midden-Oosten dringen onze huiskamers binnen en laten ons verbijsterd achter. Terwijl angst en verwoesting daar het dagelijks leven tekenen, voelen wij de rimpelingen tot in onze eigen portemonnee. De onzekerheid groeit. De stijgende prijzen bij de pomp en in de supermarkt herinneren ons er dagelijks aan hoe kwetsbaar onze collectieve stabiliteit eigenlijk is.
Mijn gedachten dwalen van het wereldnieuws naar het leven dichter bij huis. Want het is niet alleen de wereldpolitiek die op ons drukt, iedereen draagt zijn eigen rugzak. De last is niet voor iedereen gelijk, maar we kennen allemaal de periodes waarin het geluk plaatsmaakt voor tegenslag of diep verdriet. Of leed nu ver weg is of pijnlijk dichtbij, de constante stroom aan negatieve berichten kan je volledig aangrijpen en met een bezorgd gevoel achterlaten.
Tegelijkertijd is de lente inmiddels alweer een paar weken onderweg. De vroege bloesem maakt plaats voor frisgroene bladeren en de vogels fluiten vrolijk. De natuur ontwaakt en laat zien dat de winter definitief is verslagen. Dit is de krachtige belofte die in de schepping besloten ligt: seizoenen wisselen elkaar onherroepelijk af. Na de doodse dorheid van de winter volgt altijd weer het nieuwe, bruisende leven.
Hoe zit dat bij ons? Wij dragen een nog grotere belofte met ons mee. Het is God zelf die zegt dat Hij alle tranen uit onze ogen zal wissen. In Openbaring 21:4-5 lezen we:
‘Er zal geen dood meer zijn, geen rouw, geen jammerklacht, geen pijn, want wat er eerst was is voorbij.’ Daarna volgt die ongelooflijke bevestiging: ‘Alles maak Ik nieuw!’
Vandaag de dag voelen veel mensen zich omgeven door zorgen over de toekomst. Misschien worstel jij ook met zorgen die je neerdrukken. Toch is daar die hoopvolle boodschap: God belooft een einde aan pijn en rouw. We hebben een glorieus vooruitzicht waarin Hij alles nieuw maakt.
Terwijl ik geniet van de warme voorjaarszon op mijn huid, realiseer ik me dat de lente meer is dan een seizoen. Het is een jaarlijkse herinnering van de Schepper dat dorheid nooit het laatste woord heeft. Er komt altijd een nieuw begin.
Bas Visser
Wijnstokgemeente