Sonnie Biharie (PvdA-GL) wil dat mensen zich gezien en gehoord voelen
Lansingerland – Er zit iets ontwapenends in de manier waarop Sonnie Biharie luistert voordat ze spreekt. Ze kijkt je aan, luistert echt en neemt de tijd. Niet uit beleefdheid, maar uit oprechte interesse. “Ik ben in de eerste plaats een mens", zegt ze rustig. “Ik heb verschillende rollen in mijn leven, maar mens-zijn staat altijd voorop.”
Dat mens-zijn zit diep. Sonnie groeide op in Suriname, in een dorp op het platteland, omringd door natuur, familie en warmte. “We leefden met elkaar, zorgden voor elkaar. Alles was dichtbij: het eten kwam uit de grond, de mensen uit je hart.” Die jeugd, vol liefde en onderlinge verbondenheid, vormt nog altijd haar innerlijke kompas. “Dat is mijn stevige bodem. Daar keer ik steeds naar terug.” Toen ze als kind naar Nederland kwam, veranderde alles. Een nieuwe taal, een nieuw land, een nieuw leven. Maar ook daar ontmoette ze mensen die haar zagen. Ze vertelt met warmte over haar juf in Den Haag, die haar niet afrekende op wat ze niet kon, maar haar juist vooruit hielp. “Zij liet mij zien hoeveel verschil één mens kan maken voor een kind. Dat draag ik nog altijd met me mee.” Het verklaart waarom Sonnie zo sterk gelooft in gezien en gehoord worden. Voor haar is dat geen abstract begrip, maar een levenshouding. “Je hoeft het niet met elkaar eens te zijn", zegt ze. "Maar je moet elkaar wel serieus nemen. Eerlijk luisteren. Dat is waar verbinding begint.”
Een verassing
Die houding neemt ze overal mee naartoe. In haar werk, in haar buurt, en ook in haar rol als lijsttrekker, een rol die onverwacht op haar pad kwam. Ze had het niet gepland en ook niet gezocht. “Als je het mij een jaar geleden had verteld, had ik het niet geloofd,” lacht ze. Toen ze werd gebeld met de vraag of ze deze verantwoordelijkheid wilde dragen, moest ze even slikken. Ze dacht aan haar gezin, haar privacy, haar veiligheid. “Ik heb mezelf echt afgevraagd: 'wil ik dit? Kan ik dit?'" Het antwoord kwam niet uit ambitie, maar uit overtuiging. "Ik wist: als ik ergens voor ga, dan ga ik er honderd procent voor. En als ik ja zeg, dan doe ik het met heel mijn hart.” Wie Sonnie beter leert kennen, ontdekt een vrouw die zowel zacht als krachtig is. Ze is empathisch, maar niet naïef. Open, maar niet grenzeloos. Haar grootste uitdaging? Goed voor zichzelf blijven zorgen. “Ik zeg altijd tegen anderen: let op jezelf. Maar ik moet dat ook tegen mezelf blijven zeggen.” Daarom plant ze bewust rustmomenten in. Even muziek luisteren, wandelen in de natuur of een kop thee. Wat haar energie geeft, is het contact met mensen. De verhalen. De kleine ontmoetingen. De momenten waarop luisteren leidt tot iets concreets. Zoals die keer dat ze hoorde dat er zou worden bezuinigd op vrijwilligers. "Niemand had het gezien. Maar ik wist: dit raakt mensen die onmisbaar zijn. Binnen drie dagen hadden we het teruggedraaid. Toen zat ik op de tribune en voelde ik zo'n diepe dankbaarheid. Niet voor mij, maar omdat het gelukt was voor hen.” Voor Sonnie is politiek geen machtsspel, maar mensenwerk. Ze ziet het zelfs als een vorm van vrijwilligerswerk. De kleine vergoeding die ze krijgt, geeft ze vaak weg aan anderen. "Mijn moeder leerde mij: je hebt altijd iets om te delen. Verwacht niets terug. De rest komt vanzelf.” Wat ze hoopt te bereiken? Niet alleen politieke resultaten, maar iets diepers. "Ik wil dat mensen zich gezien voelen. Dat ze weten: ik doe ertoe. Ik mag er zijn.” Het raakt haar zichtbaar als ze dat zegt. "Dat is mens-zijn. En daar begint alles.” Misschien is dat wel haar grootste kracht: dat ze, midden in alle drukte en verwachtingen, blijft wie ze is. Een vrouw die luistert. Die verbindt. En die, als het erop aankomt, met volle overtuiging haar schouders eronder zet. Niet omdat het moet, maar omdat ze gelooft dat het kan.