Dankdag
Het fenomeen 'Dankdag voor gewas en arbeid' stamt uit tijden dat onze samenleving vooral agrarisch was gestempeld. Kennis en techniek rond landbouw en veeteelt waren nog niet zo ver gevorderd als vandaag. Ziekten en plagen bedierven hele oogsten of roeiden een veestapel uit. Stormen en overstromingen richtten enorme schade aan. Hongersnood en bittere armoede in ons land waren het gevolg. Je kun je voorstellen dat in ons toen overwegend christelijke land mensen gingen bidden. Dat ze in kerken samen gingen bidden. Dat overheden opriepen tot speciale gebedsdagen. Nood leert bidden, nietwaar? In het vroege voorjaar worden ze nog altijd gehouden: de biddagen (‘bidstonden') voor gewas en arbeid. Ook in de Bleiswijkse kerk waar ik als predikant werk, bidden we op een woensdag in maart om Gods zegen over alles wat mens en dier tot voedsel dient. En omdat onze samenleving al lang niet meer vooral agrarisch bepaald is, bidden we voor alle soorten van werk. Inclusief onbetaald werk: van de zorg voor gezinnen en mantelzorg tot al dat vrijwilligerswerk dat zo onderhand de ruggengraat van onze samenleving vormt. Om een zegen en wijsheid voor overheden bidden we ook, ze hebben het hard nodig. Maar…, bij bidden hoort ook danken. Dat vergeten we als mensen zo gemakkelijk. ‘Het dankbaarste schepsel is de hond', zei een collega uit een ver verleden. Is het omdat we niet graag toegeven dat we een ander nodig hebben? Of je nou wel of niet in God gelooft, het kan volgens mij geen kwaad om jezelf daarop van tijd tot tijd te bevragen. Om elkaar te bevragen. Als medicijn tegen de vanzelfsprekendheid die ons zomaar in de greep heeft. Medicijn tegen de hardheid en schijnbare onaantastbaarheid, die wel eens een heel dun vernisje zouden kunnen zijn. En als dat een keer barst, wat dan? Toch maar eens over die hobbel heenstappen, denk ik dan. Eerlijk toegeven dat je het niet allemaal zo in de hand hebt. Persoonlijk en als samenleving. Voor mij hoort daar onlosmakelijk bij: ik mag en wil naar Boven kijken. Bidden. En deze week: danken! Want het is niet allemaal maar gewoon.
Wim de Bruin, predikant Dorpskerk Bleiswijk