Velen geven gehoor aan uitnodiging Lichtjesavond
AlgemeenBerkel en Rodenrijs - Hoe waardevol is ieder jaar weer de Lichtjesavond. Dat mochten we zaterdag 2 november in het Annie MG Schmidtpark weer constateren. Ook dit jaar kwamen er veel mensen naar de speciaal daarvoor opgezette tent, om een familielid, een vriend(in) of kennis te gedenken, waar burgemeester Pieter van de Stadt een aansprekende toespraak hield om alle aanwezigen een hart onder de riem te steken. De avond werd ook nu weer georganiseerd door Lions Berkel en Rodenrijs, Vrienden van Hospice Lansingerland en Serry Uitvaartonderneming uit Bergschenhoek.
“Deze plek staat symbool voor herinnering, vieren en gedenken”, zo begon de burgemeester zijn toespraak, daarbij doelend op het unieke Lionsbos waar 150 bomen staan, geadopteerd door inwoners en bedrijven. Bomen die elk een persoonlijke herinneringstekst dragen. “Een plek die ruimte biedt voor stilte, reflectie en voor het koesteren van onze herinneringen”, aldus de burgemeester. “We staan hier vanavond niet alleen, maar samen, schouder aan schouder en dat maakt deze avond zo bijzonder.” Voordat de kaarsjes door Serry Uitvaartonderneming werden uitgedeeld, zong Berber Dietvorst enkele zelf geschreven liedjes, over onder meer gemis in ons leven. “Muziek schrijven en luisteren helpt mij met het accepteren van bepaalde emoties”, aldus Berber, die een mooie stem heeft, welke gevoelens bij de mensen oproept maar ook tot steun kunnen zijn. Deze maand presenteert zij haar debuut EP in Vessel 11 in Rotterdam. Ina van der Spek las ook nu weer een mooi gedicht voor. Hierna vormde zich een lange stoet mensen om een wandeling door het Lionsbos te maken, waarbij je alleen de lichtjes bij elke stap die werd gezet, kon zien bewegen, om ze daarna op het houten hart te plaatsen. In de tent kon men daarna een roos met een op flyer zelf geschreven boodschap in een grote bloemenvaas steken, die zal worden aangeboden aan Hospice Lansingerland. We zagen teksten voorbij komen zoals: ‘Alweer bijna 2 jaar zonder jouw liefde. We missen je’ en: ‘Het is de liefde, die blijft verbonden’. Men had ook de keuze de roos mee naar huis te nemen. Duidelijk waarneembaar was dat het hele gebeuren iets met mensen deed. Liefdevolle herinneringen kwamen weer boven, terwijl ook het verdriet en gemis een plek moest worden gegeven. Men bleef nog even napraten en herinneringen met elkaar delen om daarna huiswaarts te keren, in gedachten nog bij hen die we zo missen.
