Wilma van den Bulk

Wilma van den Bulk is een echte Berkelse die haar hele huwelijksleven lang aan de Noordeindseweg woont, samen met ‘achternaamgenoot’ Jan van den Bulk. Ze ontmoetten elkaar tijdens een dansavond in het oude Willem Huijgenszgebouw naast de RK-kerk van Berkel aan de Noordeindseweg.

Wilma was pas veertien en Jan was zeventien. Hun ‘verkering’ duurt dus al bijna 55 jaar. Eind dit jaar hoopt Wilma de mooie leeftijd van zeventig te bereiken. Ze zijn getrouwd in 1977. Dus het vijftigjarig huwelijk is ook niet meer zo heel ver weg. De eerste ontmoeting van de verslaggever met Wilma vond plaats in het Belgische bedevaartsoord Banneux waar Wilma al bijna vijftig jaar komt. Eerst als begeleider van haar eigen moeder of de moeder van Jan en later als vrijwilliger. In de keuken, in de eetzaal of desnoods ‘in de nachtdienst’. Wilma draait haar hand er niet voor om een nachtje wakker te blijven.
Ze is in Berkel en omgeving bezig Banneux en de mogelijke reisjes daar naar toe wat meer onder de aandacht te brengen. De belangstelling loopt wat terug en dat komt puur doordat de trouwe bedevaartsgangers niet meer kunnen gaan terwijl er ‘aan de onderkant’ niet of onvoldoende aanwas is.
Wilma hoopt dat ook jongere mensen een keer willen ervaren hoe rustgevend, verdiepend en harmonieus gezellig zo’n bedevaartsreis kan zijn. Je zit daar in Banneux – het is in de Ardennen niet ver van Luik – in een prachtige groene omgeving, zonder krant en televisie, zodat de hectiek van de wereld even heel ver weg is.

Heimwee
Voor Wilma van den Bulk is daar arriveren als het ware ‘thuis komen’. En dat voor iemand die in haar jonge jaren ziek van heimwee kon zijn, alleen al bij een logeerpartijtje bij een oom of tante. Of bij een kampweekje met De Kabouters.
“In die tijd kwamen de mensen van de kerk op bezoek bij het kamp en ik was een keer zo beroerd van de heimwee dat ik met drie geestelijken mee ben mee terug gereden naar huis. Het is ook wel gebeurd dat we op het punt stonden om te vertrekken en dat ik tegen mijn moeder zei: ik doe het niet, ik ga niet. Mijn moeder boos, maar ik hield voet bij stuk.”
Wilma is de oudste dochter van Bertus van den Bulk en Mien de Veld. Ze heeft een broer Ben en een zus Elvera. Haar vader was destijds tuinder. Ze woonden aan de Wildert tegenover de plek nu De Ark is. Toen Wilma één jaar was, verhuisden ze naar een huisje aan het begin van de Rodenrijseweg, waar achter autobedrijf Lamens diverse tuinderijtjes waren. Vanaf 1967 woonden ze aan de Luitenstraat. Haar vader was intussen bij de maalderij van Treurniet gaan werken.
Op de lagere school zat Wilma op de Don Bosco. Daar vandaan ging ze naar huishoudschool De Dobbe in Zoetermeer, waar ze het eind niet haalde. “Ik was veel te veel een doener om het op school naar mijn zin te hebben. Ik zie het ook aan onze vier kinderen. Dat zijn ook allemaal doeners en aanpakkers.”
Hun pa Jan van den Bulk was en is ook een enorme doener. Hij is een zoon van Arie van den Bulk en Tonia Hijdra. Pa Arie had een tuinbouwbedrijf aan de Noordersingel. Al heel jong was vader Arie invalide, dus Jan weet niet beter of hij moest voor en na school in de tuinderij meewerken. Hij heeft nadien zijn hele werkende leven als loodgieter/dakdekker gewerkt, onder meer bij Nol van Winden, bij Vedro en later bij Kuipers in Delft. Zeker over de tijd bij Nol van Winden zou een boek(je) te schrijven zijn. Een stuk of zeven kerels, allemaal in de leeftijd van Jan, vormden ‘de bemanning’ van het bedrijf. Ze dreigden allemaal tegelijk in militaire dienst te moeten, maar Nol wist bij Defensie aan te tonen dat ze ‘onmisbaar’ waren. “We hebben heel veel meegemaakt daar, heel veel gelachen maar ook ontzettend hard gewerkt”, zegt Jan. Ze waren met een hele club de nieuwe veiling in Bleiswijk van dakbedekking aan het voorzien en omdat ze zo hard gingen, werden ze daar de kilometerplakkers genoemd.

Kinderen
Jan en Wilma kregen vier kinderen: Anita is nu 43, Patrick 41, Marijke 39 en Sander 38. De derde en de vierde zaten zo dicht op elkaar dat het pastoor Giezeman opviel. “In die tijd stuurde je nog een geboortekaartje naar de kerk. De pastoor heeft na binnenkomst van het kaartje van Sander voor de aardigheid uitgezocht hoe ver weg Jan en ik als Bulken familie van elkaar zijn. Dat had hij zo voor elkaar: onze gezamenlijke voorouders zijn vier of vijf generaties terug.”
Jan werkte heel hard en Wilma zorgde voor het gezin. En deed daarnaast allerhande vrijwilligerswerk. Van het schoonmaken van de kerk tot allerlei werkzaamheden bij speeltuin De Kiviet waar ze vele jaren vrijwilliger was, totdat jongste zoon Sander twaalf jaar was.
“De reisjes met De Kievit waren ook onvergetelijk. Jan deed ook veel onderhoudswerk bij de speeltuin.” Vissen cq hengelen is in het gezin een favoriete bezigheid. Pa Jan is er een fervent visser en vooral zoon Patrick - de enige van de vier kinderen die met veel plezier vrijgezel is gebleven - vist heel vaak. Eén keer per jaar gaat de hele familie een weekje naar De Arendshorst in Overijssel om daar een weekje te vissen. Wilma heeft zelf niet het geduld om te ‘hengelen’ maar ze heeft bij hengelsportvereniging De Ruischvoorn wel altijd de jeugd opgeleid en daarvoor eerst diverse cursussen gevolgd. “Ik vind het nog steeds leuk om een jong hengelaartje een beetje op weg te helpen.”
De vier kinderen zijn allemaal in de buurt blijven wonen. “Ze wonen heel dichtbij maar als ik ze een keer meteen nodig heb, dan zijn ze er niet”, zegt Wilma schaterlachend. Het is een geintje maar wel over iets dat echt gebeurd is. Ze zou een van de kleinkinderen wegbrengen. Het kind had ze vastgezet in de auto, maar het sleutelbosjes met de huis- en de autosleutel lag nog binnen en toen klapte de voordeur dicht. Zoon Patrick belde toch nog redelijk snel terug. Met hem heeft Wilma de afspraak dat hij meteen terugbelt zodra ze de telefoon drie keer heeft laten overgaan.
Drie van de vier kinderen hebben voor zes kleinkinderen gezorgd, drie keer twee. De oudste is Nick. Hij is vijftien. De jongste is vijf. Dat is Billy, een wervelwind die zo snel mogelijk zijn leefijdsachterstand op de oudere kleinkinderen probeert in te halen. De overige vier heten: Lizzy, Dean, Sjoerd en Jaivey. Zoals Wilma over alles direct en duidelijk is, zo was en is ze dat ook over ‘oppassen’: dat deed en doet ze alleen als het echt nodig is. Dus niet standaard, ook al is het in de huidige maatschappij vrij gewoon dat de grootouders, als ze dat willen, een deel van de kinderopvang voor hun rekening nemen.
Standaard oppassen zou ook niet meer te combineren zijn met de ‘kampeerdriften’ van Wilma en Jan. Via broer Ben heeft Wilma leren kamperen en in de loop van de tijd is ze er steeds beter in geworden. Tegelijkertijd werd de caravan ook steeds groter en luxer. Tegenwoordig kamperen ze - als het zo uitkomt - van eind maart tot eind september op Camping De Krakeling in Zeist. Een prachtige bosrijke omgeving waar het heerlijk fietsen is.
En dan tussen de bedrijven door even twee, drie of vijf dagen naar Banneux. Die bedevaartsuitstapjes houdt Wilma er natuurlijk in! En binnenkort gaat nichtje Charmaine, een dochter van zus Elvera, ook mee. Zij is als een volleerd verpleegkundige heel welkom in Banneux! Zoals iedereen daar welkom is.
Wilma heeft heel veel vrijwilligerswerk gedaan maar ook betaald werk, namelijk bij Teeuw Uitvaartverzorging, waar ze als ‘katholiek’ een beetje een vreemde eend in de bijt was, maar daarom niet minder welkom. Ze heeft daar allerlei dienstverlenend werk gedaan, bij condoleancebijeenkomsten en uitvaarten.
“Ik zei altijd tegen de mensen: wilt u nog een bakkie koffie? En dan zei meneer Teeuw dat het geen ‘bakkie’ maar een ‘kopje’ koffie was. Dat ‘bakkie’ was er bij mij lastig uit te krijgen.” Wilma is altijd duidelijk en direct en probeert eerlijk en oprecht te zijn. Maakt van haar hart geen moordkuil. Ze zegt wat ze denkt, zonder omwegen. Soms hebben mensen daar wel eens moeite mee, maar de meeste kunnen het wel waarderen. Ze voelt zich goed en wil actief blijven met van alles. Ook met de PR voor Banneux! En dat heeft toch weer een mooi Dorpsgenotenverhaal opgeleverd! (SO)