zondag 28 februari 2021 | week 08
Home » Algemeen » Hospice Lansingerland houdt zich staande
V.l.n.r.: Letty van Velzen Brigitte de Jong en Astrid Batenburg op veilige afstand en mét mondkapje. Foto: Marianne Karsemeijer.

Hospice Lansingerland houdt zich staande

Hospice Lansingerland houdt zich staande

Bergschenhoek – Tijdens de tweede coronagolf is ook Hospice Lansingerland niet buiten schot gebleven en zijn zowel de gasten als het personeel hard geraakt. Gelukkig zijn ze nu weer coronavrij. Manager Brigitte de Jong, coördinator Letty van Velzen en vrijwilligster Astrid Batenburg vertellen over deze heftige periode.

Marianne Karsemeijer

“Je weet dat je ook als hospice ooit geconfronteerd gaat worden met besmettingen door corona, daar ontkom je niet aan, zaak is dat je dan gaat handelen”, zegt Letty. De eerste golf zijn ze goed doorgekomen en ook de zomer ging goed, maar eind september was het ineens raak. Toen beseften ze dat ze als hospice best kwetsbaar zijn.
“We vinden het als hospice belangrijk om transparant te zijn naar buiten toe”, zegt Brigitte. “We willen graag laten zien wat we allemaal gedaan hebben om corona weer terug te dringen.”

Geen arm om iemand heen

Vrijwilligster Astrid vertelt erover. De meeste vrijwilligers werken één of twee dagdelen per week in het hospice. Astrid is er meestal twee keer vier uur. “Normaal is het een komen en gaan van bezoek”, zegt ze. “Het gaat om de laatste levensfase van mensen, binnen het hospice vinden we het belangrijk dat iedereen binnen kan komen, maar door de maatregelen kan dit nu niet of veel minder. We moeten mondkapjes en spatschermen dragen, vaak onze handen wassen en iedereen moet zich registreren. Als er iemand is overleden kun je alleen op afstand troost bieden, geen arm om iemand heen, dat vinden we als vrijwilligers erg pittig.”

Toch troost bieden

Brigitte beaamt dit. “De ziel is een beetje uit ons werk”, zegt ze. “Je moet jezelf echt tegenhouden om mensen niet aan te raken. Het is zo tegennatuurlijk. Mensen die hier komen zijn heel erg kwetsbaar en het eerste wat je vraagt is of ze hun mondkapje op willen doen, handen willen desinfecteren en zich willen registreren, dit komt niet over als een warm welkom, terwijl we dat wel willen bieden.” Letty vervolgt: “Juist die empathie, dat gevoel kunnen laten zien is in ons werk erg belangrijk. Met een mondkapje op is het lastig om dat gevoel over te brengen, dat is soms erg pijnlijk. We doen er zoveel mogelijk aan om binnen de beperkingen veilig bezig te zijn, maar toch die troost te kunnen bieden.”

Coronavrij

Voordat gasten in het huis worden opgenomen worden ze eerst getest op corona. Dat is voor het hospice een goed uitgangspunt. De gasten zijn allemaal negatief als ze opgenomen worden. Natuurlijk kan iemand tijdens het verblijf corona krijgen. Dan worden ze verplaatst naar een quarantainekamer, waar het personeel en het bezoek via een sluis veilig kunnen komen. De gast wordt dan volledig afgezonderd verpleegd en verzorgd. Er wordt daarnaast geprobeerd de gast over te plaatsen naar een speciale unit bij het Maasstad ziekenhuis, maar dit kan niet altijd en dan moeten ze veilig verpleegd kunnen worden. De gasten worden om de twee weken getest. Door de vele maatregelen is er veel meer werk voor zowel het verzorgend personeel, de vrijwilligers, maar ook voor de schoonmakers. Maar ze merken dat het wel werkt, het huis is weer coronavrij.

Vrijwilligers erg betrokken

Letty vertelt dat het opmerkelijk is dat heel veel vrijwilligers het fijn en veilig vinden om in het hospice te werken. Ze zijn erg betrokken en dat is heel bijzonder. “We hebben er hard aan gewerkt om de vrijwilligers een gevoel van veiligheid te geven”, zegt ze. “We zijn al heel vroeg begonnen met het dragen van mondkapjes. Maatregelen geven geen 100% bescherming, maar we zijn met elkaar constant bezig om de regels goed op te volgen. Dat gaat heel goed. Ook de vrijwilligers onderling maken elkaar bewust van de noodzaak om de maatregelen goed op te volgen. We zijn een mooi team met elkaar.”
Door alle maatregelen is het niet meer zo laagdrempelig om het hospice binnen te gaan, dat is jammer. “Het doet pijn om die warme zorg die we gewend waren niet optimaal te kunnen geven”, zegt Brigitte. “Je probeert met je ogen te zeggen wat je voelt”, vult Astrid aan. “Want het echte contact tussen mensen, dat missen we allemaal.”