vrijdag 22 november 2019 | week 47
Home » Algemeen » Loslaten en thuiskomen

Loslaten en thuiskomen

Als ik terug kom van vakantie is het nog volop zomer in Lansingerland. Nu de scholen nog gesloten zijn geniet menigeen van vakantie. Er hoeft even helemaal niets. Ik probeer na een heerlijke vakantie iets van dat ontspannen gevoel vast te houden nu ik weer thuis ben. Op vakantie, op een plek waar weinig bereik was voor de telefoon en zelden of nooit snel internet, schakelde ik als vanzelfsprekend in een lagere versnelling. Ik keek amper op mijn horloge en soms moest ik er even aan herinnerd worden welke dag het ook al weer was. Wandelend in de prachtige natuur lijkt ook het nieuws opeens heel ver bij me vandaan. Klimaatverandering, onrust, aanslagen, pensioenregelingen en handelsakkoorden, het kon me deze zomer absoluut niet boeien. Ik geloofde het wel. Waar ik thuis de dag altijd begin met de krant, radio 1 en een kop koffie, werd het ochtendritueel aangepast. We zetten koffie, smeerden een broodje en maakten plannen voor de dag die voor ons lag.
Thuisgekomen ligt er een nieuwe krant in de brievenbus en haal ik toch maar even mijn mail op. We kijken weer als vanouds het journaal en de wereld dringt langzaam maar zeker binnen in ons leven. Terwijl we terugblikken op onze vakantie vragen we aan elkaar of we ons leven hier zouden willen verruilen voor een leven daar. Behoudens het feit dat allerlei verplichtingen en banden ons absoluut hier houden, is het toch altijd weer een leuk gedachte-experiment. Maar als we er goed over nadenken, kunnen we het ons niet voorstellen, een leven zonder ons te bekommeren om wat er om ons heen gebeurt, zonder de contacten met andere mensen buiten onze kring, zou uiteindelijk alle zin verliezen.
Blijkbaar ben ik totaal ongeschikt voor het onbewoonde eiland en dat is maar goed ook. Want mensen hebben mensen nodig, om aan elkaar te groeien, om met elkaar te delen, niet alleen de vreugdevolle momenten, maar ook verdriet en pijn. Wat ben ik blij als ik op zondag weer de kerk in loop en de verhalen hoor. Ik stap in het zonnetje op de fiets en ga op bezoek. Mensen laten me toe in hun leven, delen wat hen bezig houdt en we vertellen elkaar onze verhalen. Van rust en onrust, van zorg en vrolijkheid, van geloof en twijfel. Zo’n vakantie leert je weer los te laten wat te groot voor je is en waar je geen invloed op hebt, maar tegelijkertijd ook weer vol vertrouwen ter hand te nemen wat je wel kunt doen.
De ochtend begint weer met de krant en het journaal. Met de verhalen van mensen dichtbij en veraf. Waar ik iets kan doen, probeer ik licht te brengen, wat te groot is laat ik los, in vertrouwen dat God deze wereld niet loslaat.

Ds. Antoinette van der Wel,
wijkpredikant, PKN-kerk de Ark.

Check Also

Cheque voor een AED apparaat

Cheque voor een AED apparaat Bleiswijk – Zaterdag 2 november heeft de Jeu De Boules …

Geef een reactie