maandag 18 november 2019 | week 47
Home » Heden & Verleden » De Handpalm al 40 jaar een veilig thuis
De Handpalm op de hoek van de Anjerdreef en de Chrysantenhof in ’t Rodenrijs; al veertig jaar.

De Handpalm al 40 jaar een veilig thuis

In deze aflevering (200) van Heden & Verleden blikken we terug op 40 jaar De Handpalm, het gezinsvervangend tehuis in Rodenrijs.

Wie wil reageren of ideeën heeft voor Heden & Verleden kan contact opnemen met de redactie: tel. 010 – 5118892 (keuze 2) of redactie@de-heraut.nl.

Door Trees Borkus-Henskens

De Handpalm al 40 jaar een veilig thuis

Toen er in de zeventiger jaren plannen werden gemaakt voor realisering van een gezinsvervangend tehuis in Rodenrijs stuitte dat in eerste instantie op veel verzet vanuit de wijk. Zuster Zijp, in die tijd een begrip in de gezondheidszorg, ging voorlichting geven en van lieverlee kwam er niet alleen meer begrip, maar gingen de mensen ook van haar houden!

In 1973 werd vanuit de Gereformeerde Kerk (vrijgemaakt) een vereniging opgericht die de naam Het Koningskind kreeg en als voornaamste taak kreeg om als belangenbehartiger te gaan functioneren voor ouders/gezinnen met een kind met een verstandelijke handicap. Drie jaar later telde de vereniging al 11.000 leden. Naast de vereniging als belangenbehartiger werd een stichting opgericht met het doel om zelf zorg te gaan bieden. Er werden eigen gezinsvervangende huizen geopend voor mensen met een beperking; naast een huis in het Overijsselse Hardenberg en een in het Groningse Bedum werd Rodenrijs de derde locatie.

Opening

Nadat op 2 mei 1979 de eerste bewoners hun intrek namen ontvingen ze op 17 mei van de buurtbewoners een kastanjeboom met de wens dat bewoners en boom goed zouden wortelen in de wijk. Naast de voorzitter van de vereniging, de heer Huizen, waren tevens zuster Zijp en heel veel buurtbewoners samen met de nieuwe bewoners op 1 oktober present om het gezinsvervangend tehuis op de hoek van de Anjerdreef en de Chrysantenhof in Rodenrijs officieel te openen. Een van de ouders van een bewoner – mevrouw Van Wijnen – bedacht de naam met een Bijbelse achtergrond: De Handpalm, ontleend uit Jesaja 49:16 ‘Ik heb uw namen in mijn handpalm gegraveerd’. De twintig bewoners kwamen vanuit het hele land; in een tijd dat de verzuiling nog een grote rol speelde. De families kozen bewust voor een huis met een bepaalde signatuur en vonden dat belangrijker dan een huis dichterbij.

Saamhorigheid

Er werd gestart met acht pedagogisch medewerkers onder leiding van directrice Cokkie van der Meer en een huishoudelijke hulp. Er was 7×24 uur zorg en iedereen werkte fulltime.. De zorg was stabiel, aanbodgericht en er heerste een ‘wij’ gevoel met veel acties en een groeiende groep vrijwilligers, veelal vanuit de kerken. De groep groeide uit tot boven de honderd en er werd met hulp van die vrijwilligers veel in groepsverband gedaan. Alle bewoners kregen bijvoorbeeld wekelijks een half uur muziekles met een kleurensysteem van een van hen en van de resultaten genoten we tijdens een uitvoering of een potpourri concert. Ze spaarden voor projecten en de zending, gingen veel op pad en er was altijd wel iemand die als vrijwilliger inzetbaar was om iets leuks of praktisch te doen voor De Handpalm. Een oogje houden op de kippen, de geiten en de vogels, een of meerdere bewoners ergens heen brengen, zwemmen onder begeleiding, een expositie organiseren van een zeer creatieve bewoonster; ze konden altijd een beroep op ze doen. Ook catechisatie en bijbelstudie zijn een vast ritueel in de week, geleid door vrijwilligers.
Rond 1990 veranderde de zorg van aanbodgericht naar vraaggestuurd. ‘Wat heb je nodig en wat kun je zelf’ kwam centraal te staan. Het samen doen veranderde in een meer individuele benadering. Ook het medewerkersbestand veranderde van lieverlee; de parttimers deden hun intrede. De situatie in het huis bleek ook aan verandering toe; de indeling van twintig kleine kamers en verspreid over de gang vier toiletten en vier douches die door meerdere bewoners werden gebruikt bleken niet meer te passen in de tijd en achterhaald. Wat meer paste was een eigen voordeur en sanitaire voorzieningen.

Nieuwbouw

In het jaar 2000 werd Egbert Muis – tot 1990 werkzaam als groepsbegeleider en na tien jaar van afwezigheid weer terug – als leidinggevende aangesteld met als opdracht naast een goede inhoudelijke en kwalitatief goede zorg herhuisvesting van De Handpalm en uitbreiding van de zorg te realiseren. Hij ging met Piet van Rutten, directeur van 3B Wonen in gesprek. Besloten werd om het bestaande gebouw van De Handpalm te verkopen aan de woningcorporatie en vervolgens naar ieders wens een nieuw pand te bouwen op dezelfde locatie dat helemaal voldeed aan de toen geldende regels en eisen; met alle vormen van zorg erin en gericht op bewoners van alle leeftijden. Om het vervolgens te gaan huren van 3B Wonen. Voor de toenmalige bewoners werden tijdelijke woningen in gebruik genomen aan zowel de Gerberasingel als de Anthuriumsingel. In die tijd werd ook besloten dat alleen de vereniging (belangenbehartiging) nog Het Koningskind zou heten en de naam van de stichting (zorgaanbieder) zou veranderen in Sprank; dit om verwarring te voorkomen. Het aantal locaties is inmiddels gegroeid naar rond de veertig.
Op 6 april 2005 werd de nieuwe Handpalm feestelijk geopend. Met daarin zestien appartementen met alle faciliteiten, twee keer vier groepswoningen met meer zorg en een gezamenlijke huiskamer. De bewoners kregen de keuze uit: alleen wonen, met twee of in een groepje van vier.
Toen De Handpalm stevig stond en iedereen zijn of haar plekje had gevonden wachtte voor Egbert de volgende opdracht: het ontwikkelen van De Rozenhoek in Bergschenhoek. Met name gericht op een veilig thuis voor de oudere bewoners die vanuit De Handpalm naar De Rozenhoek zouden kunnen verhuizen. Daar wonen inmiddels 27 bewoners. “Nog steeds kan een beroep worden gedaan op de helpende handen van vrijwilligers, al wordt die groep wel steeds kleiner.”
Een deel van de bewoners gaat naar de arbeidsmatige dagbesteding (Poortwerk), een deel naar de dagbesteding in De Rozenhoek en een deel blijft thuis. Een deel van de jongere bewoners is lid van het G voetbalteam van TOGB en een deel gaat zwemmen in De Windas.

Andere tijden

Inge Hessler is sinds 2018 junior sectormanager van Sprank; van de huizen, die gevestigd zijn in West Nederland. Dit zijn De Rozenhoek, Het Hoekpunt (Bergschenhoek) en De Handpalm (Berkel en Rodenrijs) waar mensen wonen met VG (verstandelijk gehandicapt) indicatie.
“Over het algemeen komen de bewoners uit de regio, waardoor ouders of anderen veelal in de buurt zijn om zo samen zorg te kunnen leveren. Sprank heeft zich in de afgelopen jaren verspreid over het land en er zijn steeds meer locaties zijn bijgekomen. Binnen De Handpalm ontvangen bewoners ondersteuning en begeleiding die gericht is op het vergroten en behouden van hun zelfredzaamheid en het verder ontwikkelen van hun sociale netwerk. Het geloof is hierin een sterke en verbindende factor. Als ze thuis zijn kunnen ze met elkaar in de huiskamer eten, maar veel bewoners maken hun maaltijd zelf klaar en eten op hun kamer. Veel bewoners kunnen zelf hun dagelijks leven goed indelen. Wel blijft er altijd regelmatig overleg tussen de bewoners, de ouders en de begeleiding; een belangrijke driehoek om de zorg optimaal te kunnen bieden.

Check Also

De Zonnebloem zet zich al 70 jaar in voor de medemens

Dit jaar bestaat De Zonnebloem 70 jaar. Wat waarschijnlijk niet veel mensen weten is, dat De Zonnebloem ooit ontstond vanuit een radioprogramma. Presentator Alex van Wayenburg startte vlak na de Tweede Wereldoorlog in 1945 met een radioprogramma bij Radio Herrijzend Nederland.

Geef een reactie