donderdag 22 augustus 2019 | week 34
Home » Algemeen » “Het valt niet mee, maar gelukkig zijn de mensen hier vriendelijk”

“Het valt niet mee, maar gelukkig zijn de mensen hier vriendelijk”

Straatkrantverkoper Toni Angelov:

“Het valt niet mee, maar gelukkig zijn de mensen hier vriendelijk”

Berkel en Rodenrijs – Hij verblijft nu vijf jaar in Nederland en alweer drie en een half jaar daarvan zit hij vier dagen per week voor supermarkt Hoogvliet om de Straatkrant ‘Straat Journaal’ te verkopen. Inderdaad, ‘zit’ hij’, want vorig jaar werd hij aangereden door een RET-bus in Rotterdam, waardoor hij nu niet meer hele dagen kan staan, wat hij voorheen wel deed. Toni Angelov, afkomstig uit Bulgarije, hoor je echter niet klagen: “Hier wonen aardige mensen en dat helpt er aan mee de dag door te komen”.

John Hofman

Daar voegen we onmiddellijk aan toe dat Toni zelf ook een aardige man is, behulpzaam en altijd in voor een praatje, al heeft hij nog wel wat moeite met de Nederlandse taal. Een interview met De Heraut vindt hij wel leuk. We mogen best wat meer over hem weten. Inmiddels is hij een vertrouwd gezicht in Berkel Centrum en kent zelf nu ook veel mensen hier. Niet van naam uiteraard, maar wel van gezicht want die onthoudt hij heel goed. Bijna drie jaar stond hij de hele dag voor de ingang bij Hoogvliet. Nu zit hij op een visstoeltje. Omdat er in Bulgarije geen werk voor hem was, kwam hij naar Nederland, maar ook hier heeft hij geen werk kunnen vinden. Nu valt dat ook niet mee, want hij is inmiddels 60 jaar. Zijn vrouw woont samen met Toni’s vader (80) in een klein appartement in Bulgarije. Vader heeft een klein pensioentje waarvan ze moeten leven. Daarnaast is ze afhankelijk van haar man Toni die, voor zover hij het zelf kan missen, af en toe wat geld overmaakt naar Bulgarije. Hij moet daar eerst voor sparen en dat doet hij door straatkranten te verkopen en van wat de mensen hem toestoppen. Dat kan geld zijn, maar soms ook wat levensmiddelen. Niet iedereen heeft behoefte om een krant te kopen. Samen met zijn zoon, die gelukkig wel werk heeft, huurt hij een (kleine) kamer in Rotterdam-Zuid, waar hij best nog flink voor moet betalen. Er wonen echter nog een paar mannen in de woning en gezamenlijk beschikken ze over een huiskamer. Het is dus wat behelpen, maar hij is er tevreden mee. Altijd beter dan dat hij op straat moet zwerven.

Armoede

Zijn vrouw woont dus nog steeds in Bulgarije in een stad met ongeveer 50.000 inwoners. Uiteraard werken er daar veel mensen, maar het communisme is daar nog steeds bij veel mensen ‘populair’ en heel veel familiebedrijven nemen alleen mensen aan die het communisme aanhangen. Dat zijn meestal eigen familieleden. Toni kwam daar niet voor in aanmerking. “Ik heb ook lange tijd gewerkt als elektromonteur, tot het moment dat ineens bijna iedereen werd ontslagen die het communisme niet aanhing. Destijds kochten de rijke communisten alles op zoals fabrieken en bijvoorbeeld hotels aan de Zwarte Zee. 20% in Bulgarije is rijk en 80% arm. Mensen die een pensioentje hebben, moeten vaak leven van slechts 75 euro per maand. Er is nog steeds veel armoe in Bulgarije en veel werkloosheid”, vertelt hij. Bovendien moet je daar zelf je huisarts betalen en voor een operatie in het ziekenhuis 20% bijdragen. Toni: “Veel mensen overlijden, omdat ze de kosten van een ziekenhuis of arts niet kunnen betalen. Ik ken mensen die, als hun gebit kapot gaat, dit zelf ‘repareren’ door er een schroef in te draaien”. Toni probeert een tot twee keer per jaar naar Bulgarije te gaan, zodat hij zijn vrouw en vader (moeder overleed in 2017, red.) kan zien. Dat kost hem uiteraard veel geld en ook daar moet hij lang voor sparen. Verder wonen er nog twee dochters met hun gezinnen. Hun echtgenoten verdienen net genoeg geld om te overleven. Wel is hij blij met zijn twee kleinkinderen die hij helaas weinig ziet.

Koud

In de winter zijn de dagen wel zwaarder voor hem. Hij komt op een oude ‘bromfiets’ (fiets met een motortje) elke dag vanuit Rotterdam naar Berkel en Rodenrijs. “Het is elke dag weer afwachten of ‘ie het nog doet”, zegt hij berustend. Hij heeft zich wel tegen de kou gekleed: “Vaak trek ik twee truien en twee broeken over elkaar en dan nog is het soms erg koud als je daar zo de hele dag moet zitten. Maar het is niet anders en nogmaals: de mensen zijn aardig tegen mij en ik tegen hen”. Bovendien is hij vaak nog behulpzaam: soms vragen de mannen: ‘Heb je mijn vrouw hier binnen zien gaan?’ en dan weet hij vaak wel of dat inderdaad het geval is, want, zoals gezegd: hij kan gezichten heel goed onthouden.

Check Also

Spreekuur SAMEN Doen

Lansingerland – Jeugd Cultuur Fonds, Jeugd Sport Fonds, Stichting Leergeld, Welzijn Lansingerland, Bibliotheek/Taalhuis, MEE en …

Geef een reactie