vrijdag 22 juni 2018 | week 25
Home » Commentaar » Kale man

Kale man

Ineens stond er van de week een enorme oranje kraan op de stoep. We waren een dagje weg geweest en ik parkeerde mijn auto naast dat grote gevaarte. Eerst had ik het nog niet door, totdat ik naar de grote treurwilg keek die al bijna 22 jaar staat te shinen bij ons voor de deur. De schrik sloeg om mijn hart. Hij zag er wat geamputeerd uit. Nou weet ik na jaren tuinieren wel dat af en toe de bezem flink door de tuin moet en dat betekent vaak dat er grof gesnoeid moet worden. En na wat gesputter en gespartel zie ik dat de tuin er toch elke keer weer van opknapt. Maar nu ik naar ‘onze’ treurwilg kijk, word ik er ineens zelf treurig van.
Het is een kale man geworden. Het lijkt wel of er een nieuwe wind waait door de afdeling Groenvoorziening. Her en der wordt in Lansingerland hard gewerkt aan het groen. Er wordt gesnoeid, geknipt en geveegd. Een paar dagen mooi weer en de natuur knalt uit zijn voegen. Dat vraagt om aandacht. De bollen die al maanden onbedoeld boven de grond staan kunnen nu eindelijk in al hun pracht hun moment pakken. En net zoals de natuur zich ten volle laaft aan de beginnende warmte, zo gaan mensen massaal naar buiten om de eerste heerlijke zonnestralen te pakken. Winterjassen gaan de kast in, hopelijk definitief, want het voorjaar komt eraan en iedereen krijgt een vrolijke grijns op zijn gezicht. De kale man voor de deur zal binnen korte tijd een groene waas op zijn bolletje krijgen en voor je het weet staat hij weer te shinen. En daar word ik dan weer vrolijk van.

Annelies Moerel

Check Also

Herinneringen…

Er zijn van die begrippen die mooie herinneringen bij je oproepen. Deze week in De …