zaterdag 21 april 2018 | week 16
Home » Algemeen » Weer naar school

Weer naar school

In de aanloop van een kerkdienst met de school bezoek ik op een donderdagochtend alle klassen van de Prins Willem-Alexander school. Omdat mijn eigen kinderen er op school hebben gezeten, is het altijd weer bijzonder om daar te zijn. Ik krijg van de leerkrachten een lijstje en heb ongeveer 10 minuten per klas. Zo zit ik het ene moment naast een jarige kleuter, het andere moment tussen de bijna jongeren van groep 8. Ik krijg de stoel van de juf of meester en open het gesprek met de vraag: weten jullie wat een dominee is? Sommige kinderen weten het prima, ze kennen me uit de Ark of zwaaien naar me in de straat waar we wonen. Ze weten wie ik ben en kunnen opnoemen wat een dominee zoals doet. Vaak gaat het dan over de zondagse dienst, het moment waarop ik voor velen het meest zichtbaar ben. Ik vertel op hun verzoek wat ik door de week doe en laat hen meekijken in mijn werkweek. Ik vertel over ziekenhuisbezoek, over dopen en trouwen, over vergaderen, kringen en leerhuizen en over ontmoetingen.
Het bijzondere aan deze schoolochtenden is dat er ook altijd vragen worden gesteld die dieper en verder gaan dan hoe ik mijn dagen vul. Ik krijg ze als het ware gewoon aangereikt. Een leerling vraagt: was er ook nog iets of iemand voor God er was? En ik realiseer me dat we bij een hele oude en fundamentele discussie zijn beland. Gaat er iets aan God vooraf? Ik moet het antwoord schuldig blijven, maar samen denken we nog wel even door. Want als er iets/iemand voor God was, wie was daar dan weer voor? We spreken verder over schepping en evolutie en over of God een man of een vrouw is, of misschien toch wel heel anders.
Iemand vraagt me wat ik mooi vind in mijn werk en of het soms zwaar is? Ik vertel over ontmoetingen, over het voorrecht een poosje met iemand mee te lopen als het leven niet zo makkelijk is en over de vreugde als je een pasgeborene in je armen krijgt. En ja, soms is het zwaar en verdrietig, maar heel vaak ook mooi en bijzonder.
Wat me iedere keer weer raakt is de openheid van de kinderen en de nieuwsgierigheid en belangstelling waarmee ze hun vragen stellen. Niet alle kinderen zijn vertrouwd met de kerk en het geloof en dat maakt juist dat de vragen open zijn, zonder vooroordelen. De tien minuten per klas vliegen voorbij en voor ik het weet is het al bijna middag.
Als ik na enkele intensieve uren mijn fiets pak en over het schoolplein loop word ik uitgezwaaid door overblijvende kleuters. Dag dominee! Tot zondag, roepen ze me na. Ik ga met een grote grijns naar huis. Wat een mooie ochtend. Dank jullie wel, kinderen en docenten van de PWA.

Ds. Antoinette van der Wel
wijkpredikant van PKN-kerk de Ark

Check Also

“Jij moet een boek schrijven”

Lansingerland - Marie-Louise Reinarz is een gepensioneerde kinderverpleegkundige die net haar eerste boek heeft uitgegeven, Als je zusje niet verdronken was... Een boek met autobiografische verhalen over haar leven. Marie-Louise: “Ik heb in mijn leven al heel veel meegemaakt. Zoals ik ook in mijn boek schrijf, ik kan lekker kletsen maar het op papier zetten is een ander verhaal”.